un medio dia en holanda

Op woensdag heb ik samen een aantal andere studenten waaronder Bart, en Coen (foto) de ambassade bezocht om te praten over Nicaragua onze werkvelden en de grote politieke invloed, de donaties en hoe alles verdeeld is en vooral waarom ze waar geld geven. We hebben het ook gehad over microfinanciering hij wist ons aardig wat te vertellen maar het blijft overheid dus een ongezouten harde en ware mening van deze overigens bete man hebben we niet gekregen.

 Donderdagmorgen ben ik met een Julio (de chauffeur) bij verschillende klanten op bezoek geweest. Deze klanten heb ik vragen gesteld over waarom ze voor CEPRODEL hebben gekozen, en wat ze van CEPRODEL vinden. ’s Middags na de lunch die hier nog steeds rijst, met bonen een stuk vlees een bakbanaan is. Zijn we naar 2 andere wijken en een markt in Managua geweest.

Ik ben deze dag weer bij veel mensen thuis geweest. En dan besef je, je dat je wel degelijk in een 3e wereld land bent ondanks dat ik alle wel steeds normaler ga vinden. Zo kwam ik bijvoorbeeld bij een man die spijkerbroeken maakt. Hij zat in een houten hutje voor vol met kieren en gaten op een oude naaimachine spijkerbroeken te maken. Deze broeken worden verkocht in de grote warenhuizen in binnen en buitenland. Hij vond mijn spijkerbroek erg mooi en van goede kwaliteit. Na een kort gesprek vroeg hij me hoeveel ik betaald had voor een broek die hij gemaakt zou kunnen hebben. Dit antwoord ben ik hem maar verschuldigd gebleven, waarschijnlijk valt hij dan van verbazing van zijn stoel…….

Aan het einde van de middag ben ik nog langs een collega geweest. Ze is een van de accountmanagers en woont in een klein kil huisje met haar 2 kinderen. Ik heb maar geen foto’s gemaakt van deze kleine bedrijfjes en huizen.

Afgelopen week ben ik bezig geweest met het invoeren van de gegevens die ik heb verkregen uit de enquêtes. Ook heb ik mijn stage begeleidster bestookt met vragen over CEPRODEL, maar zoal het hier nog steeds gaat een antwoord kom als het goed is later. Ook heb in goed overleg met mijn collega’s en stage begeleidster mijn de vragen voor de concurrentie opgesteld.

Vorige week heb ik gewapend met een brief die verklaard dat ik een student ben en een onderzoek doe naar micronfinanciering de concurrentie bezocht. Ook heb ik de resultaten van mijn onderzoek onder personeel en klanten verder verwerkt. De concurrentie bezoek ik samen met een student van de universiteit UNAN. Mijn collega’s verklaren mij voor gek dat ik de concurrentie ga bezoeken en om informatie ga vragen. Het schijnt erg lastig te zijn om hier achter te komen maar het is tevens de enige manier. Na een flink aantal bezoeken en gesprekken hebben de 3 grootste concurrenten beloofd mij te bellen.

Een van de weekenden ben ik met Coen, Leon en Joost naar las peñitas geweest. Las peñitas is een groot uigestrekt strand erg dicht bij de stad Leon. Joost, Sander en ik waren hier bij onze eerste trip naar Leon al geweest. We hebben besloten terug te gaan omdat het er zo lekker rustig is en dat bleek ook zo!

Zaterdag aan het begin van de middag hebben we ingecheckt bij een hostel op het strand. We zijn meteen de erg ruige zee waar helaas niet te surfen is in gegaan. Vervolgens hebben we allemaal een schommel stoel uigezocht, een boek gelezen, gepoold, en gekaart. We hebben in een restaurant op het strand een heerlijk visje met garnalen gegeten en van de zonsondergang genoten. We besloten een local te vragen naar de mogelijkheid om te vissen, en die bleek aanwezig. De volgende morgen om 7.30 werden wij verwacht aan het einde van de landtong waar een baai was die alleen met vloed vol liep. We besloten maar niet teveel te drinken en op tijd naar bed te gaan. Dit is deels gelukt we lagen er rond 12 uur in met ieder een goed aantal glazen rum achter de kiezen.

 

Ik werd wakker met het geluid van de aanspoelende golven, ben meteen de zee ingesprongen. Dat is nog eens lekker wakker worden om 06.00. Na het ontbijt zijn we naar de baai gelopen  waar er een de boot met daarin een sportschool type Nica en onze stuurman. Na het inslaan van wat flessen water zijn we door de brekende golven de zee op gevaren. Na een minuut of 20 waren we ver genoeg uit de kust om het aas uit te werpen.  Dus dat deden we, Coen bleek hier erg goed in te zijn maar Joost ving de eerste vis. Na halve dag hebben we acht vissen gevangen en bleek de ene die ik had gevangen het grootste te zijn.

Een mooi stukje stuurmanskunst en kennis van de zee werden gecombineerd om in de branding tussen de rotsen door e baai in te varen. De vissen werden op het strand schoongemaakt. Ver volgens zijn we nar het huis van onze visser gegaan en werden de vissen klaar gemaakt. Wat smaakt dat goed, je eigen gevangen vis eten!

 

 

 

Afgelopen weken was de Heer van Balen hier in het nieuws. Een Europees politicus die voor de verandering geen blad voor de mond neemt en zegt wat hij ervan vind. Hij heef tin Nicaragua tijdens een bijeenkomst openlijk zijn twijfels geuit over Ortega. Nou is Ortega de beroerdste niet en heeft hem het land uit laten zetten, althans dat werd gezegd. Later bleek dat het een zogenaamde verwarring was en hebben ze elkaar een slechte en een nog slechtere naam bespaard. Van horen en zeggen zijn er afgelopen week poster geplakt waarop Van Balen vergeleken word met Hitler.

 Op vrijdagmiddag was de weg in Managua al een heel stuk afgezet voor de voorverkiezing van het de gemeentes. Er waren 2 marssen een van de liberalen en een van de Sandinisten (FSLN). Hiervoor werden we al 2 weken meerdere malen gewaarschuwd en kregen zelf mail van de ambassade. Zondag avond toen ik de tv aanzetten zag ik een verslag van het weekend in Managua. De grootste straat van Managua stond VOL met mensen allemaal met de rood/zwarte FSLN vlaggen (partij van Ortega). Aantallen heb ik nog niet gehoor maar de dam in Amsterdam zou zeker velen malen te klein zijn. De mensen kwamen samen vanuit het hele land, alle bussen naar Managua waren gratis. Dit wordt hoogstwaarschijnlijk betaald door de regering en voornamelijk de FSLN want je moet ergens je zwarte geld kwijt.

Pesoonlijk heb ik vrij weinig met de FSLN, deze partij die veel domme niet werkende en zeer volgzame aanhangers heeft. Mijn altijd aardige en vrolijke met een beer te vergelijken buurman word er zelfs boos als we weer langs een volle rotende met vlaggende mensen rijden.

2 weken geleden hebben Sander en ik tijdens het stappen 2 vriendinnen ontmoet die werken in Managua maar wonen in het noorden van Nicaragua. De een werk als notaris/advocaat en de andere als econoom. Deze dames hebben ons uitgenodigd om samen met hun het “mooiste” stuk van Nicaragua te gaan bekijken.

Afgelopen weekend ben ik samen met Sander en Marianela en Tania naar het koude noorden geweest. We zijn vanuit Managua met Marianela meegereden naar koude noorden. Hier kennen ze nog geen lange tunnels en bruggen dus we weg lag erg mooi over ten tussen de bergen.  Na een prachtige rit van iets minde dan 3 uur kwamen we aan bij een restaurantje waar we gezellig hebben gegeten. We reden de berg en ze riepen lachend “the big city” er lag een stadje tussen de bergen geklemd waar het lekker fris was. Er was in de stadje waar ze nog maar 1x per maand komen weinig te doen, we hebben wat rum gehaald en zij naar het huis van Nela gegaan. Bij de poort toetert ze 3 keer en er werd open gedaan door een man die een soort conciërge blijkt te zijn. Hij is ongeveer net zo oud al Nela en werkt al 10 jaar bij ouders van Nela thuis die trouwens een koffie Farm hebben.

Het bleek een prachtig huis te zijn waarvan de tuin mooi is aangekleed met verschillende planten. Er was zelfs een zwembad helaas zonder water, de reden hiervoor is dat hij weinig gebruikt werd. Na over van alles en nog wat gepraat te hebben kwamen haar ouders thuis. Een grote stevige vrouw en een typisch nica mannetje. Ze kwamen net terug uit leon en hadden in een bar in e buurt heerlijk aan de Scotisch whisky gezeten. Haar moeder liet ons onze kamers zien, we hebben nog wat gekletst. Wat een geweldige avond met 2 erg leuke en gezellige vrouwen/meisjes!

De volgende morgen hebben we een typisch nica ontbijt gehad met bonen, rijst, ei en gebakken bananen. Ook kregen we koffie die gezet m te vragen zonder set hun eigen bonen. Dit was tevens de eerste koffie waar niet al meteen suiker in zat. De vader van Nela vind namelijk dat je dan de koffie verknalt en daar ben ik zeker mee eens!

Na het ontbijt zijn we met zijn 3en verder gegaan we hebben een grote oude schoolbus gepakt om Matagalpa te gaan waar Tania woont. Onderweg hebben we nog een uitkijkpunt beklommen om van de het prachtige uitzicht te genieten. Na 20 minuten zou er weer een bus komen helaas kwam de bus pas naar meer dan 1,5 uur en zat die natuurlijk ramvol. We hebben bij Tania thuis geluncht en een hotel gezocht. 2 personen voor 14 dollar met een warme douche (deze heb ik al maanden niet meer gehad). Deze avond zijn we uit eten geweest bij een erg mooi en gezellig Italiaans aandoenend restaurant. Het was nog te vroeg om te stappen en dus we hebben een bar opgezocht. Deze bar deed me denken aan de kroegen in kleine dorpen waar iedereen elkaar kent en overal andere roepen vrienden staan. Zelfs ik bleek mensen te kennen of beter gezegd iemand mij, deze man herkende mij van het stappen in Managua. We zijn de avond geëindigd in een discotheek die volgens mij zijn beste tijd gehad heeft.

met Nela

  

met tania

 

  buena vista

Zondag hebben we bij Tania ontbeten. Daar kreeg ik gerecht at ik al eerder had gehad maar wat ik echt niet lekker vind en zeker niet op een brakke maag. Ik heb het uit beleefdheid maar voor een deel opgegeten en gezegt dat ik niet zo’n trek had. We zijn deze middag wezen zwemmen en werden om 3 uur bij Tania thuis. Om 3 uur belde der vriendin dat ze er almost was, almost word in Nicaragua blijkbaar vertaald naar 40 minuten. Ik ben in Managua afgezet bij het hotel waar mijn ouders die, die avond aankomen ook gaan overnachten. Ik had een kamer 2 tweepersoonsbedden een groot flat-screen en alweer een heerlijke warme douche.

ook luxe blijft heerlijk!

Rond een uur of 10 kwamen mijn ouders aan die een goede reis hebben gehad. Ik heb de alle groeten in ontvangst genomen we hebben even zitten kletsen. Om 9 uur hebben we ontbeten en volgende week geplant. Om half 11 heb ik een taxi gepakt want er moet natuurlijk ook nog gewerkt worden.

Op het werk heb ik mijn collega’s kennis laten maken met drop. Dit werd gewaardeerd, maar niemand vond het lekker en ze vonden het maar raar dat wij Hollanders drop eten. Na deze week heb ik een week vrij om mijn ouders de rest van Nicaragua te laten zien en zelf ook even een kleine vakantie te hebben.

Hasta la proxima vez!