De eerste stage week

Welkom terug trouwe lezers,
bedankt voor jullie reacties op mijn voorgaande blogs!

Het is ondertussen alweer maandagmorgen en het weekend zit er ook hier weer op! De vorige keer heb ik jullie beloofd wat over mijn stage te gaan vertellen. De komende tijd ga ik dat ook zeker doen aangezien dat verplicht is door school.

Vanmorgen stond ik de bus te wachten bij een tankstation. Er liep een man met een megafoon rond, voor hem liepen zijn vrouw en zijn zoontje van een jaar of 10. Ze waren geld aan het inzamelen voor zijn ziekte. Dit was vrij confronterend op deze vroege morgen, en zo blijkt maar weer Masinfa en andere organisaties zijn hard nodig!

Maandag 31 augustus begon mijn eerst volledige week stage. ‘s Morgens toen ik na een goed weekend weer op mijn stage kwam kreeg ik mijn eigen werkplek. Een groot zwart metalen bureau met een heerlijke grote bureau stoel.




Zoals ze mij hier kennen in Nicaragua

Mijn bureau staat in het kantoor van de administratie. In dit kantoor zitten 7 medewerkers het is niet erg groot maar heeft wel airco. De administratie zit achteraan op het terrein, aan de voorkant staat een groot hek achter dat hek een “plein” annex parkeerplaats en fietsen stalling. Daaraan liggen de leslokalen en staat een kleine pulperia.



De pulperia met zijn "terras"



Met 2 van mijn collega's

Er zijn elke dag van de week lessen op deze middelbare/MBO school behalve op zondag. Iedere middag als ik rond een uur of twaalf pauze ga houden en het kantoor uitloop hebben ook alle leerlingen middag pauze. De leerlingen vinden het allemaal prachtig om een blanke te zien, deze zien ze nou eenmaal niet vaak. Af en toe maak ik een praatje in mijn gebrekkige Spaans. Sommige leerlingen spreken ook een beetje Engels, maar dat is meestal nog minder dan mijn Spaans

Er werken hier veel aardige mensen die je graag willen helpen met alles wat je vraagt. Over het algemeen zit op straat er alles rustig en bijna we lui uit. Mensen die de hele dag voor de deur in de schommel stoel zitten en maar wat voor zich uit kijken.

Mensen die wel werken, werken erg hard! De helpers op de bus sjouwen zich een ongeluk met alle spullen die in de bus meegenomen worden; grote manden, televisies, honden, grote tassen, zakken met rijst en bovenop de bus pas zelfs een tweepersoons bed!

De mensen bij Masinfa werken zeker net zo hard. Ze zitten veel achter de computer in een vergadering of aan de telefoon. De mensen werken allen niet logisch/systematisch ze lopen heen en weer en nog eens en nog eens enz. Kasten en bureaus puilen uit met papieren en andere dingen. De printer schiet de geprinte vellen door het kantoor in plaats van deze rustig op te stapelen.

Dit is voor een organisatie die bekend is in de omgeving en een zeer goede naam heeft geen handige manier van werken. Afgelopen week heb ik me ingelezen over waar Masinfa mee bezig is en hoe de MKB bedrijven en de arbeidsmarkt hier in elkaar zitten.

Ik heb beschreven wat Masinfa allemaal doet om de leefomstandigheden voor de mensen in Masaya beter te maken:

Masinfa staat voor Masaya sin fronteras ( Masaya zonder grenzen) en is een NGO die zich richt op de lokale (economische) ontwikkeling. Masinfa is actief op het gebied van (middelbaar) onderwijs, gezondheid ( waaronder kankerpreventie), stimulatie van de lokale economie en het verbeteren van kwaliteit van leven van de armste mensen. Op dit gebied wordt o.a. een woningbouw project uitgevoerd en milieuvoorlichting gegeven. Het is een sociale organisatie zonder winstoogmerk.

Dit alles wordt gefinancierd met donaties van bedrijven en particulieren die voornamelijk uit de VS canada Duitsland en Nederland komen. Masinfa is dus meer dan afhankelijk van deze donaties.

Er zijn een aantal problemen hier een goede onderneming in de weg staan.

• 96% van de ondernemingen heeft 1-5 werknemers. Dit houdt in dat ze altijd duur inkopen en geen grote investeringen kunnen doen.

• De kleine bedrijven willen niet samenwerken omdat ze elkaar als concurrenten beschouwen.

• De mensen zijn slecht opgeleid en hebben geen kennis van economie en sommige kunnen niet eens rekenen. Laat staan dat ze een kostprijs of een winstpercentage kunnen berekenen.

• Bij de bestaande bedrijven worden bijna alleen maar vrienden en familie aangenomen. Hierdoor word de werksfeer relaxed en worden de mensen lakser, spreken elkaar niet aan op fouten en valt de onderlinge “competitie” weg.

Het wordt dus nog een hele kluif deze mensen te gaan adviseren op het gebied van export. Zeker omdat een klein bedrijf niet genoeg capaciteit heeft om te kunnen exporteren.

Afgelopen week ben ik een aantal keer wezen sporten bij plaatselijke sportschool. In deze sportschool staan erg veel apparaten uit de jaren 70 erg dicht op elkaar. Deze beschikken uiteraard niet over standen of tellers maar worden ingesteld met gewichten die er handmatig opgelegd moeten worden.
Het sporten kost 40 Cordoba voor een week zo’n Euro 1.50.

Woensdag hebben we samen met onze buurman (Javier), die overigens erg aardig is en ons continue vriendelijk begroet een hangmat gekocht. Wij zijn met zijn auto naar een zaakje gereden om ze kopen ze kosten ongeveer 10 euro zijn erg mooi en zitten erg lekker!



De hangmatten

Zaterdag wilden Tijmen en ik weer gaan sporten maar wat bleek om 13.00 was de gym al dicht. Toen zijn we opzoek naar kleding gegaan. We zijn een aantal winkels afgeweest voor gewone polo’s. De winkels zien er niet sommige kleding is al smerige stoffig en/of verkleurd. Opeens stond ze daar een zeer goed ogende en vriendelijke verkoopster. Met haar hebben we een afspraak gemaakt dat ze polo’s voor ons gaat regelen. Deze natuurlijk echte Lacoste of van een ander groot merk kosten 5 dollar 3.5-4 euro.

Zaterdag avond zijn we Javier en zijn vriendin naar café Nuit in Granada gegaan. Daar hebben we over van alles en nog wat geklets en een aantal biertjes gedronken. Rond een uur of 1 zijn we terug gegaan want Javier speelt op zondag Baseball, de nationale sport van Nicaragua.

Zondagmiddag hebben Joost Sander in ik de bus gepakt naar de Masaya vulcano. Tijmen ging niet mee omdat die niet zo lekker was en Bart had niet zo´n zin. Na een korte rit, die echter te duur was kwamen we aan bij de ingang van het Nationale park van Masaya. Toeristen zoals wij betalen 80 Cordoba en de locals 20.

We zijn met een luxe touringcar met airco en tv naar het bezoekerscentrum gebracht. Daar hebben even rondgelopen en hebben we ons eerste glas rum van de dag besteld. Daarna zijn we door gereden en af en toe getopt om foto´s te maken. Eenmaal bovenaan aangekomen stapten we de bus uit en bleek dat we nog een trap van 177 treden op moesten. Onderaan de trap stonden een paar locals die ons na een korte onderhandeling voor bijna niks naar boven droegen. Eenmaal boven aangekomen hebben we foto´s gemaakt en van het uitzicht genoten. Het is een grote grauwe grijze nog actieve vulkaan. Er kom veel damp uit en de lava is helaas niet zichtbaar. Na een minuut of vijf waaiden er een grote wolk met zwavel over ons heen. Iedereen begon na van tijd te hoesten en we zijn maar snel naar beneden gedragen.

We zijn naar de andere vulkaan gebracht, deze is niet meer actief en ziet er uit als een mooie groene vallei. We zijn ene stukje over de rand gelopen en kregen adembenemend uitzicht op het meer van Masaya.

We hebben deze toch natuurlijk niet per bus of op iemand rug afgelegd. We hebben vanaf de ingang ongeveer 20 minuten naar het bezoekers centrum gelopen. Vanaf het bezoekerscentrum hebben we 5 Km tegen de vulkaan opgelopen. Eenmaal boven waren we kapot en helemaal bezweet. Daar hebben we ongeveer een uurtje rondgelopen wat gegeten en wat gedronken.

Na dat uur zijn we weer naar beneden gelopen. Dat lijkt makkelijk maar is bijna net zo erg als naar boven lopen. We werden de hele weg achtervolgd door een ranger die ons waarschijnlijk in de gaten moest houden. Alle andere mensen deden deze tocht immers met een bus, auto, of motor.

Het was een geweldige middag met vele mooie uitzichten. Tuis aangekomen heb ik een stuk of 8 blaren ontdekt op mijn voeten hebben we even gedoucht en met zijn alleen een lekkere pasta gekookt.





De rand van de inactieve vulkaan



De inactieve maar erg mooie vulkaan!(klik op de foto voor vergroting)



Een groepsfoto met op de achtergrond het meer van Masaya


De actieve vulkaan: (klik op de foto voor vergroting)







Het is nu ondertussen alweer woensdag, dinsdag zou ik als het goed was dan eindelijk echt mijn planning voor de komende periode definitief vaststellen. Maar zoals hier alles alles het goed is, is het nog steeds niet gebeurd.

Het weekend gaan we naar Léon een oude koloniale stad. Het weekend gaat er in de buurt van Léon gesurft en maandag en dinsdag gaan we independence day vieren. Het hele land is dan vrij en het schijnt een van de grootste feesten te zijn in ene land waar ze sowieso al goed zijn in feesten. Om dan woensdag met een fris gezicht weer op stage te zitten.

Maar dat kan ik jullie de volgende keer allemaal veel beter vertellen!

Adios ,

Erik