Masaya

Donderdag morgen heeft Tjitske ons opgehaald in Granada om ons naar ons nieuwe huis in Masaya te brengen. Eenmaal aangekomen was ons huis nog niet af, dus helaas weer een tijdelijke kamer. Nadat we onze koffers gedropt hebben is Tjikske met Bart en Tijmen naar hun stage, Jagwood gegaan. Ik ben met Sander Masaya in gegaan om een telefoon te kopen. Dat bleek een hele klus want ze hebben hier niet zoals in Nederland een paar telefoons van een model liggen. Na het doen van de nodige boodschappen zijn we terug gegaan naar “ons” huisje.

Om half vier werd ik opgehaald door Tjitske om naar Masinfa te gaan. (mijn stag adres) Masinfa is een bedrijf dat de inwoners van Masaya help. Dit zoen ze door onderwijs, voorlichting en ook zorgen ze voor woningen. Ook hebben ze nog een soort van heel klein ziekenhuis. Masinfa word vooral gefinancierd door giften uit Nederland, Duitsland en Amerika. Ik heb hier mijn stagebegeleider leren kennen, een hele stevige vouw van een jaar of 50. Ze is uitvoerende directrice van de organisatie.Na gesprek van twee uur dat niet uitermate soepel verliep was alles duidelijk. En kon ik vrijdag beginnen met mijn eerste stage om acht uur 's morgens.

Deze avond zijn we naar de altijd gezellige markt in Masaya gegaan. Hier is elke donderdag avond live muziek en theater en je kan er heerlijk voor weinig geld op zijn “locals” eten. Rond een uur of negen zijn we met de taxi terug gegaan. Daarna hebben we een beetje tv gekeken en we beseften ons dat Granada waar we ons net zo thuis voelden heel anders is dan Masaya. Masaya is de arbeiders stad van Nicaragua hier worden de beroemde hangmatten, potten en andere spullen gemaakt. De stad is een stuk minder schoon dan Granada en we wonen nu aan een zandpad in plaats van een geasfalteerde weg.

De volgende morgen ben ik vroeg opgestaan om met de bus naar mijn stage te gaan. Na nog geen 5 min in de bus te zitten was ik er al. In Nicaragua kan je de bus aanhouden waar e wil en hij stopt ook waar je wil. Elke bus heeft een zogenaamde helper die de mensen helpt met in en uitstappen om zo snel mogelijk weer verder te kunnen. De bussen worden hier zo vol mogelijk gestopt en vol is echt VOL!

Eenmaal aangekomen op mijn stage was mijn begeleidster die overgens Vydha Raminez heet nog niet aanwezig. Ik heb in mijn beste Spaans gevraagd wanneer ze kwam en of ik even een werkplek kon gebruiken. Ze kwam om 10.00 uur werd er gezegd en ik ben in de lerarenkamer gaan zitten. Tegenover mij zat een meisje/vrouw met 2 zilveren hoektanden. Ze praatte heel gebrekkig engels en vertelde me dat ze Engels aan het leren was.

Om tien uur was Vydha nog nergens te bekennen. Ik kreeg een rondleiding van de directrice van de het onderdeel wonen. Ik werd aan iedereen voorgesteld en ik was een soort van bezienswaardigheid. Rond kwart over 11 kwam Vydha waar ik om acht uur mee had afgesproken aangelopen. We hebben kort gepraat toen ging ze weer weg. Ik heb in de tussentijd mijn lunch(kip, rijst en gebakken platano een bakbanaan) voor nog geen 2 dollar bezorgd gekregen. Na de lunch heb ik wat folders gelezen en uitgekeken naar 1 uur want dan kwam Vydha weer terug en kon ze me vast meer info geven. Vydha was er niet om een uur. Ik ben toen met dezelfde directrice naar het ziekenhuisje gegaan. Om half vier kwam Vydha weer terug.
 
Ik kreeg inderdaad meer info namelijk; op papier 2 notulen van beide 20 bladzijden. (natuurlijk in het Spaans) Ik ben hiermee aan het vertalen gegaan wat erg tegenviel. Het was zo zakelijk Spaans dat ik echt bijna alles moest opzoeken. En als ik het dan had vertaald kende ik soms het Nederlands woord nog niet eens. Rond een uur of kwart over 5 ben ik weer naar huis gegaan en dacht wat heb ik eigenlijk gedaan? Bijna niks.....

Die avond zijn we Masaya weer ingegaan. Het zag er verlaten uit en overal hingen wat groepen mensen.

Zaterdag zijn we, ja alweer Masaya in geweest. We hebben in parque central gezeten en een heerlijke batidos gedronken. Een sapje/smoothy van alleen maar vers fruit die voor je neus bereid word. Deze batidos zijn overheerlijk en kosten nog geen euro per stuk. Daar kunnen ze in Nederland nog wat van leren!

In het zonnetje zittend en genietend van onze cocktail werd onze aandacht afgeleid door een mooie nica vrouw. Wat een mooie dag! Na ee half uur zijn we verder gelopen naar de markt, en daar kwamen we der weer tegen. Na de markt zijn we naar een kleding winkel gelopen en hebben onze eerste nica kleren gekocht. Deze kleding winkels zijn een beetje te vergelijken met een hele slordige outlet store.

We zijn nog even naar een internet café geweest om de mail en het nieuws te bekijken. Eenmaal thuis begon het weer heerlijk hard te regen en hebben we ons teruggetrokken in onze kamers. Rond een uur of acht zijn Tijmen en ik wat eten wezen halen. Aan het einde van onze straat stond een vrouwtje onder een afdakje eten te koken en te verkopen. We zijn doorgelopen naar de Tip-Top een soort KFC om daar voor Bart en Sander wat te halen.

Op de terugweg hebben we bij dit aardige vrouwtje van alles wat besteld; een halve kip een taco gevuld met rijst en vlees een beetje rijst, een beetje kool met pepers, een gebakken platano,en jalapinho dat is rijst gemend met bonen. Dit alles kostte bij elkaar nog geen drie euro. We vroegen haar tijdens het bereiden van het eten wanneer ze hier stond. Ze vertelde dat ze hier elke dag staat, dus wij kunnen daar 7 dagen per week eten als we willen.

Eenmaal thuis aangekomen werd ons verteld dat ons huis klaar was. We hebben eerst ons heerlijke eten gegeten dat super smaakte! Daarna hebben we onze koffers gepakt en zijn we naar het einde van de straat gegaan. Heerlijk een eigen plek! Het ziet er allemaal netjes uit alleen missen we nog een aantal kleine dingen zoals een ventilator wat bestek en pannen. Dit word komende dagen gereed gemaakt. Gistermiddag hebben ze internet aangelegd voor een computer. De rest moet dus nog geregeld worden.
Dus we hebben iig iets!





Een overzichtje van mijn kamer.


Gister aan het eind van de middag zijn we naar de jockeyclub gegaan waar het paarden rennen bezig was. Het was er niet erg druk en er waren vooral oudere mensen aanwezig. Er was een tribune voor je "gewone" locals die wel aardig vol zit maar daar hechten ze hier geen waarde aan.



Een van de paarden



De race en het uitzicht

Deze week is mijn eerste volle week in Masaya dus daarover de volgende keer meer.