ultimo blog

Alweer een lange tijd geen blog geplaatsten dit wordt zelfs alweer de laatste! Ik wil daarom alle trouwe lezers bedanken voor het volgens van mij blog. De afgelopen weken waren erg druk, we hebben veel gedaan in de weekenden en met kerst en oud en nieuw. Veel foto’s heb ik er zelf van aangezien afgelopen week helaas mijn camera gestolen is.

Met kerst heb ik bij een prachtig restaurant gegeten dat uitkijkt over Managua. Verder hebben we heerlijk ruig aan gedaan en zoals alle nica’s het water opgezocht. Voor oud en nieuwe heb ik samen met Coen en Leon het nodige vuurwerk aangeschaft. We hadden rotjes zo groot als wijnflessen en een “toro loco” om all boze geesten voor het komende jaar weg te jagen. Iedereen vond het prachtig en de knallen waren tot in de verre omtrek te horen!

De laatste weken zijn op geheel op zijn Hollands tot elk uur volgepland. Komende week ga ik met Leon nog een paar dagen weg. Woensdag gaan we voor de laatste keer stappen. Donderdag ga ik naar mijn stage want die hebben een borreltje voor mij georganiseerd! Dan heb ik alleen vrijdag nog over om de laatste souvenirs te kopen en mijn koffer in te pakken. Tussendoor moet ik nog wat zon pakken en afscheid nemen van de gemaakte Nicaraguaanse vrienden en vriendinnen.

Zaterdag 23 Januari stopt mijn grote Nicaraguaanse avonduur/droom en vlieg dan met vlucht DL 0370 en DL 0038 naar Nederland. Zondagmorgen om 08.40 zal ik landen op Schiphol Airport.

Hasta pronto!
Erik

Una semana con mi padre y madre

Ja, het is alweer 3 weken gelden, de reden hiervoor is dat ik erg druk ben met het afronden van mijn stage opdracht. Ik ben bezig met het schrijven van mijn eind verslag en het overdragen van mijn onderzoek en de resultaten aan mijn stage begeleidster.

3 weken geleden ben ik nadat mijn ouders de highlites toer van Nicaragua hebben gedaan een week met ze weg geweest. Ze hadden al veel mooie plekken van Nicaragua gezien maar nog weinig van the Nicaraguan way of live. Maandag morgen hebben mijn ouders een bus van Granada naar Masaya genomen. Ze vielen met hun neus in de boter door een oude schoolbus te nemen die midden op het busstation (lees; een grote open zandplek) aankwam. Deze bus doet er 2 keer zo lang over als de nieuwere mediana bussen.

Ze zijn met de taxi van het busstation naar ons huis/compound gereden. Sander en ik waren net bezig met onze was weg te brengen naar het vrouwtje dat voor 3 euro een grote tas kleren wast. We hebben een bus gepakt naar Managua om vervolgens met een taxi naar het busstation te rijden vanwaar de bussen naar Matagalpa vertrekken. We hebben een grote oude snelbus genomen naar Matagalpa.

Na een mooie rit met veel uitzichten zijn we rond 1 uur aangekomen in Matagalpa. Daar zijn we overgestapt op de bus die ons naar Selva Negra (het zwarte woud) zou brengen. Deze bus zal vol met gezinnetjes en een aantal , dat alleen reist. Dit waren mensen uit alle lagen van de bevolking, en iets typisch Nicaraguaan’s.  Aangekomen bij Selva Negra moesten we 1,5 kilometer lopen, en dat is niet verkeerd na de lange busritten.

Selva Nera is in de 19e eeuw opgezet door een Duitse familie die hier een koffie plantage is begonnen. De Duitse invloeden zijn hier duidelijk merkbaar en ook is te zien dat men al zeker meer als 10 jaar met de zelfde formule werkt. We hebben hier 2 nachten geslapen de koffie plantage bezocht gewandeld en een aantal potjes gekaard, en uiteraard veel bij gekletst. De kamer was niet geweldig en ook het eten was niet om over naar huis te schrijven. Dat doe ik dus bij deze maar niet.

Woensdag zijn we weer terug naar huis gegaan. Woensdagavond hebben zijn we met alle Nederlanderse studenten uit Masaya en mijn ouder uit eten geweest in Granada.  Hier hebben mijn ouders kennis gemaakt met een erg beschaafde en nette groep jongens die stage lopen in Nicaragua. Na het eten zijn Sander Joost en ik met mijn ouders mee gelopen naar het hotel om hun koffers mee te nemen zodat deze alvast in Masaya staan.

Na nog een afzakkertje genomen te hebben zijn we opzoek gegaan naar een taxi. Een taxi vinden voor een normale/eerlijk prijs als 3 blanken met koffers blijkt erg lastig te zijn! Na 5 taxi’s wou een man die 64 was en al ongeveer zijn leven lang taxichauffeur was geweest ons meenemen. Donderdag morgen om 9 uur stond onze vaste taxichauffeur voor de deur. We hebben mijn ouders op gehaald in Granada en zijn vertrokken naar het altijd prachtige San Juan del Sur.

Bij het hotel van mijn ouders kwam ik de Spaans docent van Tijmen weer tegen, leuk om die mensen weer te spreken na 5 maanden in Nicaragua. Mijn ouders moesten nog even de koffie opdrinken. In de lodge van het hotel raakte in gesprek met een Belgische man. Deze beste man organiseert fietstochten over de hele wereld en doneer 50% van zijn winst aan goede doelen in het land waar gefietst word. Ik heb hem verteld wat ik in Nicaragua aan het doen ben en we hebben onze gegeven uitgewisseld.

De rit naar San Juan verliep voorspoedig totdat de motor van de taxi bij de wegwerkzaamheden afsloeg. Hij startte niet meer en enkele minuten kwam de eerste Nica’s al aanlopen om te helpen met duwen en te kijken naar de motor. Na een minuut of 15 heeft hij een vriend opgebeld die ons verder zou brengen naar onze eindbestemming. Zo maakten mijn ouders gelijk kennis met hoe aardig en behulpzaam de Nica’s kunnen zijn. Na 45 min deed de auto het weer, wat bleek een los draadje bij de dynamo was de boosdoener.

Na afgezet te zijn bij het hotel zijn we de hoge heuvel opgelopen. Daar hebben Marc en Mariel ons rondgeleid door hotel en hebben we onze spullen op de kamer gezet. Vervolgens wat gedronken en wat gerelaxed. We hebben deze dagen gewandeld langs de mooie rustige baaien, een beetje gezwommen en ik heb nog wat gesurft.

Een van de avonden zijn we met een aantal Engelsen, Marc n Mariel en ik naar het de zee gegaan om te surfen. Aan het einde van de dag wordt het vloed en worden de golven dus iets groter. Daar lagen we met ze allen op onze surfplank te kijken naar de aankomende golven en de weer erg mooie zonsondergang. Om de beurt pakten we een golf, de hele avond hebben we gesurft totdat het echt niet meer kon. Na het eten heb ik een paar potjes speed scrabbel gespeeld met Canadezen en ben ik heerlijk gaan slapen.

Met mijn ouders heb ik een stuk over het strand gelopen daarbij kwamen we in mooie baaien die helemaal leeg waren. Mijn ouders stonden ervan te kijken hoe lekker rustig en stil hier was. Vanaf de rots hebben we zitten kijken naar de Pelikanen die aan vissen waren.

 

 

Het eten bij de Buena vista was weer helemaal top en ik heb weer heerlijk van de rust genoten ondanks dat het vol was. Mijn ouders hadden af en toe wat meer moeite om de rust te pakken dan dat ik had. Zondagmorgen werden we weer opgehaald door onze taxi chauffeur om richting Masaya en voor mijn ouders richting Managua te gaan.

In Masaya heb ik samen met mijn ouders nog wat souvenirs gekocht voor mijn broertjes en zijn we nog uit eten geweest in Masaya. Toen we bij mij thuis de koffers gingen uit pakken hadden mijn ouders uit Nederland nog allemaal zoetigheden meegenomen die bij 5 december hoorden. Om 7 uur kwam onze chauffeur mijn ouders ophalen om ze naar Camino Royal te brengen. Ik heb afscheid van ze genomen, naja afscheid ik zie over iets meer dan een maand weer op Schiphol.

Vorige week maandag zijn sander en ik met Tania naar een feest gegaan. Dit feest bleek later een goede Nicaraguaanse traditie te zijn die veel van Halloween weg heeft. Iedereen nam een grote tas mee en daar gingen we langs verschillende huizen om daar voor Maria te zingen in ruil voor verschillende items. Sander en ik hadden eerst echt iets van wat is dit maar na een tijdje ga je zelf mee doen met het zingen van de liedjes.

 

We gingen samen met 2 families langs de huizen met een verlicht Maria beeld, daar hebben we 2 minuten gezongen en kregen ons eerste item, een appel. We hebben deze avond zo’n 10 tot 15 huizen aangedaan met ons prachtige gezang. Het was vaak dringen voor de hekken van de huizen en een rij van meer dan 50 man was geen uitzondering. Sander en ik werden vaak extra beloont en kregen meer dan de andere mensen. Dit is erg vreemd want als iemand het niet nodig heft zijn wij dat wel. Ook de mensen waar wij mee waren hadden hier geen verklaring voor, ze gooiden het maar op dat het vaak vrouwen/meisje waren die de spullen uitdeelde.

Voor de arme mensen is dit natuurlijk een uitgelezen mogelijkheid om wat spullen bij elkaar te scharrel. Wat zullen ze we niet gedacht hebben; wat moet die blanke met die camera, telefoon en horloge met die spullen?

Deze avond hebben we afgesloten met een gezellig avondje stappen in Moods. Het stappen in Nicaragua is trouwens heel anders en eigenlijk heel anders als in Nederland. Er wordt minder gedronken en meer gedanst en plezier gemaakt.

Toen ik vanmorgen op mijn stage kwam had ik een mail van de Belgische man waar ik eerder over vertelde. Hij wil meer informatie over CEPRODEL en wil dat ik hem in contact breng met de juiste persoon voor zijn eventuele donaties.  Dit is natuurlijk hartstikke welkom, dus ik ga opzoek naar de juiste persoon en de man met hem/haar in contact brengen.

Aan het eind van deze week heb ik net als de meeste Nederlanders vakantie. De nica’s werken trouwens gewoon door en hebben met kerst maar een halve tot anderhalve dag vrij. Wat ik deze dagen ga doen is nog niet helemaal duidelijk, in ieder geval ergens een goed kerstdiner, Sander en Bart uitzwaaien want die vertrekken de 29e al. En natuurlijk knallend het nieuwe jaar in. In het nieuwe jaar werk ik nog 2 weken en dan is het helaas ook voor Tijmen en mij tijd om Nicaragua te gaan verlaten.

Hasta la proximo año!

un medio dia en holanda

Op woensdag heb ik samen een aantal andere studenten waaronder Bart, en Coen (foto) de ambassade bezocht om te praten over Nicaragua onze werkvelden en de grote politieke invloed, de donaties en hoe alles verdeeld is en vooral waarom ze waar geld geven. We hebben het ook gehad over microfinanciering hij wist ons aardig wat te vertellen maar het blijft overheid dus een ongezouten harde en ware mening van deze overigens bete man hebben we niet gekregen.

 Donderdagmorgen ben ik met een Julio (de chauffeur) bij verschillende klanten op bezoek geweest. Deze klanten heb ik vragen gesteld over waarom ze voor CEPRODEL hebben gekozen, en wat ze van CEPRODEL vinden. ’s Middags na de lunch die hier nog steeds rijst, met bonen een stuk vlees een bakbanaan is. Zijn we naar 2 andere wijken en een markt in Managua geweest.

Ik ben deze dag weer bij veel mensen thuis geweest. En dan besef je, je dat je wel degelijk in een 3e wereld land bent ondanks dat ik alle wel steeds normaler ga vinden. Zo kwam ik bijvoorbeeld bij een man die spijkerbroeken maakt. Hij zat in een houten hutje voor vol met kieren en gaten op een oude naaimachine spijkerbroeken te maken. Deze broeken worden verkocht in de grote warenhuizen in binnen en buitenland. Hij vond mijn spijkerbroek erg mooi en van goede kwaliteit. Na een kort gesprek vroeg hij me hoeveel ik betaald had voor een broek die hij gemaakt zou kunnen hebben. Dit antwoord ben ik hem maar verschuldigd gebleven, waarschijnlijk valt hij dan van verbazing van zijn stoel…….

Aan het einde van de middag ben ik nog langs een collega geweest. Ze is een van de accountmanagers en woont in een klein kil huisje met haar 2 kinderen. Ik heb maar geen foto’s gemaakt van deze kleine bedrijfjes en huizen.

Afgelopen week ben ik bezig geweest met het invoeren van de gegevens die ik heb verkregen uit de enquêtes. Ook heb ik mijn stage begeleidster bestookt met vragen over CEPRODEL, maar zoal het hier nog steeds gaat een antwoord kom als het goed is later. Ook heb in goed overleg met mijn collega’s en stage begeleidster mijn de vragen voor de concurrentie opgesteld.

Vorige week heb ik gewapend met een brief die verklaard dat ik een student ben en een onderzoek doe naar micronfinanciering de concurrentie bezocht. Ook heb ik de resultaten van mijn onderzoek onder personeel en klanten verder verwerkt. De concurrentie bezoek ik samen met een student van de universiteit UNAN. Mijn collega’s verklaren mij voor gek dat ik de concurrentie ga bezoeken en om informatie ga vragen. Het schijnt erg lastig te zijn om hier achter te komen maar het is tevens de enige manier. Na een flink aantal bezoeken en gesprekken hebben de 3 grootste concurrenten beloofd mij te bellen.

Een van de weekenden ben ik met Coen, Leon en Joost naar las peñitas geweest. Las peñitas is een groot uigestrekt strand erg dicht bij de stad Leon. Joost, Sander en ik waren hier bij onze eerste trip naar Leon al geweest. We hebben besloten terug te gaan omdat het er zo lekker rustig is en dat bleek ook zo!

Zaterdag aan het begin van de middag hebben we ingecheckt bij een hostel op het strand. We zijn meteen de erg ruige zee waar helaas niet te surfen is in gegaan. Vervolgens hebben we allemaal een schommel stoel uigezocht, een boek gelezen, gepoold, en gekaart. We hebben in een restaurant op het strand een heerlijk visje met garnalen gegeten en van de zonsondergang genoten. We besloten een local te vragen naar de mogelijkheid om te vissen, en die bleek aanwezig. De volgende morgen om 7.30 werden wij verwacht aan het einde van de landtong waar een baai was die alleen met vloed vol liep. We besloten maar niet teveel te drinken en op tijd naar bed te gaan. Dit is deels gelukt we lagen er rond 12 uur in met ieder een goed aantal glazen rum achter de kiezen.

 

Ik werd wakker met het geluid van de aanspoelende golven, ben meteen de zee ingesprongen. Dat is nog eens lekker wakker worden om 06.00. Na het ontbijt zijn we naar de baai gelopen  waar er een de boot met daarin een sportschool type Nica en onze stuurman. Na het inslaan van wat flessen water zijn we door de brekende golven de zee op gevaren. Na een minuut of 20 waren we ver genoeg uit de kust om het aas uit te werpen.  Dus dat deden we, Coen bleek hier erg goed in te zijn maar Joost ving de eerste vis. Na halve dag hebben we acht vissen gevangen en bleek de ene die ik had gevangen het grootste te zijn.

Een mooi stukje stuurmanskunst en kennis van de zee werden gecombineerd om in de branding tussen de rotsen door e baai in te varen. De vissen werden op het strand schoongemaakt. Ver volgens zijn we nar het huis van onze visser gegaan en werden de vissen klaar gemaakt. Wat smaakt dat goed, je eigen gevangen vis eten!

 

 

 

Afgelopen weken was de Heer van Balen hier in het nieuws. Een Europees politicus die voor de verandering geen blad voor de mond neemt en zegt wat hij ervan vind. Hij heef tin Nicaragua tijdens een bijeenkomst openlijk zijn twijfels geuit over Ortega. Nou is Ortega de beroerdste niet en heeft hem het land uit laten zetten, althans dat werd gezegd. Later bleek dat het een zogenaamde verwarring was en hebben ze elkaar een slechte en een nog slechtere naam bespaard. Van horen en zeggen zijn er afgelopen week poster geplakt waarop Van Balen vergeleken word met Hitler.

 Op vrijdagmiddag was de weg in Managua al een heel stuk afgezet voor de voorverkiezing van het de gemeentes. Er waren 2 marssen een van de liberalen en een van de Sandinisten (FSLN). Hiervoor werden we al 2 weken meerdere malen gewaarschuwd en kregen zelf mail van de ambassade. Zondag avond toen ik de tv aanzetten zag ik een verslag van het weekend in Managua. De grootste straat van Managua stond VOL met mensen allemaal met de rood/zwarte FSLN vlaggen (partij van Ortega). Aantallen heb ik nog niet gehoor maar de dam in Amsterdam zou zeker velen malen te klein zijn. De mensen kwamen samen vanuit het hele land, alle bussen naar Managua waren gratis. Dit wordt hoogstwaarschijnlijk betaald door de regering en voornamelijk de FSLN want je moet ergens je zwarte geld kwijt.

Pesoonlijk heb ik vrij weinig met de FSLN, deze partij die veel domme niet werkende en zeer volgzame aanhangers heeft. Mijn altijd aardige en vrolijke met een beer te vergelijken buurman word er zelfs boos als we weer langs een volle rotende met vlaggende mensen rijden.

2 weken geleden hebben Sander en ik tijdens het stappen 2 vriendinnen ontmoet die werken in Managua maar wonen in het noorden van Nicaragua. De een werk als notaris/advocaat en de andere als econoom. Deze dames hebben ons uitgenodigd om samen met hun het “mooiste” stuk van Nicaragua te gaan bekijken.

Afgelopen weekend ben ik samen met Sander en Marianela en Tania naar het koude noorden geweest. We zijn vanuit Managua met Marianela meegereden naar koude noorden. Hier kennen ze nog geen lange tunnels en bruggen dus we weg lag erg mooi over ten tussen de bergen.  Na een prachtige rit van iets minde dan 3 uur kwamen we aan bij een restaurantje waar we gezellig hebben gegeten. We reden de berg en ze riepen lachend “the big city” er lag een stadje tussen de bergen geklemd waar het lekker fris was. Er was in de stadje waar ze nog maar 1x per maand komen weinig te doen, we hebben wat rum gehaald en zij naar het huis van Nela gegaan. Bij de poort toetert ze 3 keer en er werd open gedaan door een man die een soort conciërge blijkt te zijn. Hij is ongeveer net zo oud al Nela en werkt al 10 jaar bij ouders van Nela thuis die trouwens een koffie Farm hebben.

Het bleek een prachtig huis te zijn waarvan de tuin mooi is aangekleed met verschillende planten. Er was zelfs een zwembad helaas zonder water, de reden hiervoor is dat hij weinig gebruikt werd. Na over van alles en nog wat gepraat te hebben kwamen haar ouders thuis. Een grote stevige vrouw en een typisch nica mannetje. Ze kwamen net terug uit leon en hadden in een bar in e buurt heerlijk aan de Scotisch whisky gezeten. Haar moeder liet ons onze kamers zien, we hebben nog wat gekletst. Wat een geweldige avond met 2 erg leuke en gezellige vrouwen/meisjes!

De volgende morgen hebben we een typisch nica ontbijt gehad met bonen, rijst, ei en gebakken bananen. Ook kregen we koffie die gezet m te vragen zonder set hun eigen bonen. Dit was tevens de eerste koffie waar niet al meteen suiker in zat. De vader van Nela vind namelijk dat je dan de koffie verknalt en daar ben ik zeker mee eens!

Na het ontbijt zijn we met zijn 3en verder gegaan we hebben een grote oude schoolbus gepakt om Matagalpa te gaan waar Tania woont. Onderweg hebben we nog een uitkijkpunt beklommen om van de het prachtige uitzicht te genieten. Na 20 minuten zou er weer een bus komen helaas kwam de bus pas naar meer dan 1,5 uur en zat die natuurlijk ramvol. We hebben bij Tania thuis geluncht en een hotel gezocht. 2 personen voor 14 dollar met een warme douche (deze heb ik al maanden niet meer gehad). Deze avond zijn we uit eten geweest bij een erg mooi en gezellig Italiaans aandoenend restaurant. Het was nog te vroeg om te stappen en dus we hebben een bar opgezocht. Deze bar deed me denken aan de kroegen in kleine dorpen waar iedereen elkaar kent en overal andere roepen vrienden staan. Zelfs ik bleek mensen te kennen of beter gezegd iemand mij, deze man herkende mij van het stappen in Managua. We zijn de avond geëindigd in een discotheek die volgens mij zijn beste tijd gehad heeft.

met Nela

  

met tania

 

  buena vista

Zondag hebben we bij Tania ontbeten. Daar kreeg ik gerecht at ik al eerder had gehad maar wat ik echt niet lekker vind en zeker niet op een brakke maag. Ik heb het uit beleefdheid maar voor een deel opgegeten en gezegt dat ik niet zo’n trek had. We zijn deze middag wezen zwemmen en werden om 3 uur bij Tania thuis. Om 3 uur belde der vriendin dat ze er almost was, almost word in Nicaragua blijkbaar vertaald naar 40 minuten. Ik ben in Managua afgezet bij het hotel waar mijn ouders die, die avond aankomen ook gaan overnachten. Ik had een kamer 2 tweepersoonsbedden een groot flat-screen en alweer een heerlijke warme douche.

ook luxe blijft heerlijk!

Rond een uur of 10 kwamen mijn ouders aan die een goede reis hebben gehad. Ik heb de alle groeten in ontvangst genomen we hebben even zitten kletsen. Om 9 uur hebben we ontbeten en volgende week geplant. Om half 11 heb ik een taxi gepakt want er moet natuurlijk ook nog gewerkt worden.

Op het werk heb ik mijn collega’s kennis laten maken met drop. Dit werd gewaardeerd, maar niemand vond het lekker en ze vonden het maar raar dat wij Hollanders drop eten. Na deze week heb ik een week vrij om mijn ouders de rest van Nicaragua te laten zien en zelf ook even een kleine vakantie te hebben.

Hasta la proxima vez!

Segunda vez San-Juan del sur

Na 3 weken weer een blog,

Drie weken geleden ben ik op vrijdag mee geweest naar het hoofdkantoor voor een halve dag bij scholing op het gebied van incasso. Aan het begin werd er een casus behandeld en heeft iedereen een stuk opgelezen. Toen ik aan de beurt was heb ik mijn best mogelijke Spaans het stuk voorgelezen waarschijnlijk met meer fouten dan woorden. Het optreden werd erg gewaardeerd en beantwoord met een applaus.

Het broertje van mijn stage begeleidster

Mijn stage begeleidster

Een groot verschil tussen incasso in Nederland en Nicaragua is dat er in Nicaragua vaak persoonlijk contact is tussen het bedrijf en de klant/wanbetaler. De presentatie ging over hoe je hem moet benaderen en wat de wanbetalers nou eigenlijk kosten. Het was leuk om dit te horen en om te zien hoe leergierig de mensen hier zijn in vergelijking tot menig collegezaal op de Nederlandse hogescholen. Na een halve dag die toch echt wel van 9 tot 18.30 duurde ben ik op de motor naar het busstation gereden en heb de bus naar Masaya gepakt.

Twee weken geleden ben ik op stage druk geweest met het maken van mijn verslagen voor school. Deze moest ik opnieuw maken aangezien ik nu een andere stage bedrijf heb. Ik praat nog steeds veel met mijn collega's en begin zelf hun grappen te snappen. Op de werkplek waar ik nu zit komen veel klanten langs voor een gesprek met een van de promotores. Vorige week ben ik begonnen met het maken van vragenlijsten voor de klanten om zo meer informatie over de markt de concurrenten en CEPRODEL te krijgen. Ook ben ik samen met de promotores naar klanten geweest om te kijken wat CEPRODEL voor ondersteuning bied aan de bedrijven. Deze week heb ik een Macro analyse gemaakt en heb verschillende vragen uitgezet naar mijn stagebegeleidster en het hoofdkantoor. Afgelopen week was er een collega jarig, er werd geld ingezameld en een typische Nicaraguaanse taart gekocht. Deze werd 's middags rond een uur of 4 aangesneden om er vervolgens met zijn alleen van te genieten.

De jarige

Collega's

Vrijdagmiddag toen we naar de bus gingen met de taxi kwamen we over een grot rotonde waar altijd al veel muziek en herrie was. Vandaag stond de rotonde vol met mensen, naja aanhangers van de Ortega die zich oneindig verkiesbaar wil laten stellen.

De aanhang van Ortega

Vrijdag 9 Oktober zijn we met zijn allen wezen stappen. We zijn eerst naar een kroeg gegaan waar die avond live muziek was. Dit werd alleen afgelast door de politie voordat ze goed en wel begonnen waren doordat het muziek veel te hard stond en er teveel jonge mensen (meisjes) binnen waren.

We besloten om maar terug te gaan naar torro loco. Eenmaal daar aangekomen bleek deze gesloten en zijn we naar de discotheek er tegenover gegaan waar het helaas erg saai was.

Zaterdag zijn we naar parque centraal gegaan voor onze batidos. Daarna zijn we met zijn allen naar de markt gegaan om de nodig boodschappen te doen. Onderweg hebben we besloten nog wat leuke en foute shirts te kopen voor deze avond. Samen met Coen heb ik besloten deze ook aan te doen op het feest. De barbecue met Javier en zijn novia was gecancelled vanwege het vele werk en het weer. Na uit eten te zijn geweest bij de Mexicaan in het centrum hebben we ons klaar gemaakt voor de white party bij de jockey club.

Toen we bij het feest aan kwamen was het nog erg rustig. Het zag er allemaal erg mooie en netjes uit zelfs naar Nederlandse maatstaven. Het feest was al in voor 10 dollar dat tegenwoordig nog maar euro 6.60 is mochten we onbeperkt drinken. Deze avond hadden wij onze "eigen" ober die steeds voor ons heen en weer liep ongeacht waar we ook stonden. We hebben Javier en zijn novia mee genomen naar het feest en ze genoten ervan. rond een uur of 1 ben i met Javier Joost en zijn vriendin naar huis gereden aangezien Javier om 06.00 naar zijn familie in Leon ging.

Javier en zijn novia

Zondag zijn we met een goede kater opgestaan en naar laguna de Apoyo gegaan om een beetje bij te komen.

Het weekend erop zijn Sander Tijmen en ik naar de Buena vista surfclub. Maar eerst moest er nog even gevierd worden dat het weekend was. Deze avond heeft Tijmen de gast verzorgd ze heette ...... haar naam betekend in het Spaans trouwens mooi dus het moest een mooie avond worden. Na een paar glaasjes rum cola werd het steeds gezelliger gooide onze gast van de avond de mooiste quote’s in bijna goed Nederlands eruit.

Zaterdagmorgen stonden we om half 8 met een lichte kater op om vervolgens met onze taxi naar San Juan te gaan. Daar zaten we weer in die mooi stille auto met airco. Onderweg werden we aangehouden door een politie agent. Onze chauffeur had een geel blaadje later bleek het een nog openstaande bekeuring te zijn en at normaal is hier. Eenmaal in San Juan wist onze chauffeur precies de weg richting het strand. Na een tijdje wist hij het blijkbaar niet meer want hij reed over zand en stenen heuvels op waar een berggeit niet graag zou komen. Het uitzicht was overigens wel erg mooi!

Onderaan de weg naar het hotel zijn we afgezet want deze weg is alleen met een 4x4 te bereiden. Na een stevige klim kwamen we aan bij de poort van het hotel. Mariëlle de eigenaresse van wat later een meer dan paradijs blijkt te zijn deed open. We kregen en rondleiding en werden naar onze heerlijke koele kamers gebracht.

Op dat moment was er nog geen stroom aangezien het hele hotel zelfvoorzienend is in haar stroom en watergebruik. Het water wordt opgepompt uit een waterput en de stroom word gehaald uit de zonnecellen. We hebben onze spullen weggelegd en zijn meteen vanaf met het grote dakterras van het uitzicht en de zon gaan genieten, dat was pas echt genieten! We waren het er meteen over eens dit is een geweldige plek! We hebben gepraat met de Nederlandse eigenaren van het hotel en het Nederlandse wereldje in Nicaragua bleek heel erg klein.

Toen het vloed werd hebben we 3 surfplanken gepakt en zijn we naar de zee gelopen (vijf minuten). Daar hebben we het surfen weer opgepakt en na een minuut of vijf pakte Sander de eerste tunnel.

De "haaien rots"

Het surfen gaat steeds iets beter maar er is nog steeds veel groei mogelijk. We hebben deze middag weer bij het rare tentje gegeten waar ik over heb geschreven in mijn eerst blog over San-Juan. Ze zijn daar nou eenmaal de enige die iets van een lunch aanbieden. Na een lange dag surfen en veel zon zijn we terug gekeerd naar het paradijs op de heuvel. We hebben ons even opgefrist en zijn weer in de zitzakken op het balkon geploft.

Na een aantal bladzijden uit het boek en een paar drankjes verder werden we geroepen voor het eten. Mariel en Marco eten altijd met de gasten mee dat vinden ze gezellig en zo kunnen ze gelijk de ervaringen en de verhalen van de gasten horen. We kregen vooraf een heerlijke verse paprika roomsoep en als hoofdgerecht hadden we een pasta met kip. Het zacht e allemaal heerlijk uit en het smaakte nog veel beter! We hebben de hele avond nog gepraat over van alles en nog wat in Nederland en Nicaragua.

De volgende morgen stond rond 9 uur het ontbijt klaar. Zo’n ontbijt heb ik nog nooit gehad, een grote schaal met bananen, papaya, passiefruit, pitaya (drakenfuit), watermeloen enz. daarbij was er een roerei met brood pannenkoeken en allerlei heerlijk beleg. Na een goed ontbijt hebben we weer even gewacht tot het vloed werd en zijn we weer gaan surfen. We hadden afgesproken ’s avonds bij het hotel te eten. We kregen een heerlijke biefstuk die medium gebakken was! Dat had ik al zeker 3 maanden niet meer gehad. Deze werd geserveerd met aardappelen en boontjes met spek, het lijkt wel Hollands.

We waren dit weekend trouwens de enige in het hotel en hadden dus de rust waar we van de voren op hadden.

Na een weekend surfen

We hadden met onze taxichauffeur afgesproken dat hij ons om 8 uur weer zou ophalen aan het begin van de heuvel. Om 8 uur zijn we naar beneden gereden samen met Mariel en Marco, ze gingen uit eten omdat Mariel de dag erna jarig is. Beneden aangekomen stond onze taxichauffeur daar klaar dit keer wel met een busje wij denken dat dit is om zijn auto te sparen… Onderweg hebben we een beetje geslapen totdat we opgeschrikt werden door een zaklamp in ons gezicht.

Het bleek weer de policia te zijn, ze moeten ons wel hebben. Onze chauffeur had ondertussen zijn bekeuring betaald (van ons geld) want hij had zijn rijbewijs weer. De politie wou ook weer onze paspoorten zien. Met mijn slaperige hoofd heb ik de kopie van mijn paspoort uit mijn tas gevist en gaf deze aan de overigens totaal niet aardige agent. Hij keek ernaar en praatte met zijn collega’s, hij wou een stempel zien dus het paspoort van Tijmen gepakt waar deze in stond. Nadat we verteld hadden dat we goed werk deden in Nicaragua mochten we na zo’n 10 minuten weer verder rijden van oom Agent!

Afgelopen weekend zijn we vrijdag aan het begin van de avond naar het parque central gegaan daar was een festival. Er liepen allemaal mensen door de straten met zwarte maskers, vuur en harde muziek. Na een tijdje naar de optocht gekken te hebben zijn we naar een restaurant/café gegaan waar we de hele avond hebben gedanst. Aan het einde van de avond hebben we nog wat taxichauffeurs voor de gek gehouden en zijn we naar huis gegaan.

Zaterdag zijn we naar de beurs gegaan, deze werd gehouden in de Galerias dit is een beurs gebouw en tevens een groot winkelcentrum in Managua. De beurs leek er veel op die beurzen die ik in Nederland en vorige jaar in Dusseldorf heb bezocht. Er zijn veel stijve mensen in pak stands en mooie vrouwen om het geheel wat op te vrolijken. We hebben met verschillende bedrijven even een praatje gemaakt. En zijn daarna nog even wezen winkelen.

In het winkelcentrum liepen veel rijke nica’s met nanny’s die op de kinderen moesten letten tijdens het shoppen. Bart en ik zijn nog naar de bioscoop geweest alleen was de in het Italiaans gesproken en in het Spaans ondertitelde komedie meer een documentaire over een paar vissers in Italië.

Zaterdag avond zijn we naar El Club geweest waar we Rebecca tegen kwamen met een Canadese (Rachelle) vriendin. We hebben ons weer prima en zijn na een paar glazen rum rond een uur of 3 naar cafe nuit gegaan. Cafe nuit bleek al dicht te zijn, dit was erg jammer want we hadden zeker nog wel zin in een feetje. We hebben een taxi gepakt naar Masaya en zijn gaan slapen. Zondag zijn we naar de Jockey gegaan om wat te zwemmen te kaarten en relaxen.

Un nuevo trabajo

 de beloofde foto niet zoals ik gehoopt had maar toch iets van de sfeer:

Tijdens het schijven van mijn vorige blog werd ik opgeschrikt door iets dat hard langs me heen liep. ik ben gaan kijken en wat bleek, het was een spin die net zo groot was als je vuist. Hij bleef heel rustig en stil op de grond zitten dus ik had de tijd om onderstaande foto’s te maken.

 

Ondertussen is ook mijn lekkende toilet na 4 keer maken en 3 weken verder te zijn goed gemaakt en hebben we ook de beloofde tv gekregen. Alles is nu dus zo goed als compleet en dat is wel zo lekker.

In mijn vorige blog heb ik geschreven over een mogelijke nieuwe stage. Ondertussen heb ik een erg leuke stage met hele leuke enthousiaste collega’s. Het bedrijf lijkt soms wel een grote familie en niemand is te beroerd om je te helpen. Ik werk nu in Managua dat is in de spits een uur staan in de bus vanaf Masaya. Ik vertrek elke moren rond 7 uur en ben met een beetje geluk rond kwart over 6 als het al bijna donker is weer thuis.

Ik werk nu voor CEPRODEL dat staat voor Centro de Promoción del Desarrollo local ofwel; centrum ter bevordering van de lokale ontwikkeling. CEPRODEL is een NGO die is opgericht in 1990, CEPRODEL voorziet mensen in heel Nicaragua in hun behoefte van microfinanciering.

Bij CEPRODEL werken in totaal 174 medewerkers en heeft 25 kantoren verspreid over heel Nicaragua. Vanuit deze kantoren worden 14.000 klanten bediend. Van deze klanten is meer dan 60% vrouw. CEPRODEL  leent kleine geld bedragen 2000 tot 55.000 c$ (100$ tot 2750$) aan individuen. De reden voor een lening kunnen uiteenlopen van een ziek familie lid tot het (ver)bouwen van een huis of opzetten van een bedrijf.

Ik ga voor CEPRODEL een concurrentie analyse maken van Managua. Afgelopen dagen ben heb ik me ingelezen in de vertrouwelijke stukken van het bedrijf en kennis gemaakt met mijn collega’s. Dinsdag ben  ik met een promotore een soort van accountmanager mee geweest naar bestaande en nieuwe klanten. Donderdag ga ik met een collega mee naar klanten die nog niet betaald hebben, en erg benieuwd hoe dat gaat. Op de vestiging wordt alleen maar Spaans gesproken, er is niemand die Engels spreekt. Het vergt dus soms de nodige voorbereiding om iets voor elkaar te krijgen.

De opdracht is tot nu toe goed te doen er is op het eerste gezicht veel informatie vrij gemakkelijk verkrijgbaar. De cultuur zal echter een groter probleem worden. Nederland zijn we gewend effectief en hard te werken en komt bijna iedereen zijn afspraken na. In Nicaragua is dit niet helemaal het geval en is het maar de vraag of de concurrenten weten waar ze zelf staan.

Dat was het wat betreft mijn stage, we zijn geen weekenden weg geweest maar hebben ons vermaakt in Masaya in omstreken. Het eerste weekend zijn we zaterdags wezen “shoppen” we hebben in Masaya een aantal shirts voor bijna niks gekocht. Daarna zijn we naar de markt gegaan en hebben we nog een wat kleren en wat huishoudelijke artikelen gekocht.

Zaterdag avond heb ik het rustig aangedaan omdat ik de hele week niet echt lekker was. Zondag zijn we naar laguna de Apoyo gegaan om lekker te niksen.

We zijn daar naar een hotel/ressort gegaan daar hebben we zitten kaarten en hebben we gezwommen tot een uur of 4. Toen verzamelde zich aan de overkant van het kratermeer een aantal wolken en begon het hard te waaien. De ober wist ons te vertellen dat het binnen 5 minuten zou gaan regenen. Dat was net heel erg aangezien onze taxi’s ongeveer over 15 minuten kwamen.

Het was erg indrukwekkend om een bui zo op af je te zien komen en we zijn dus maar gaan schuilen. Na een minuut of 15 zijn we naar de straat gerend, maar nergens een taxi te bekennen. We hebben 2 taxi’s laten bellen en zijn vervolgens naar huis gegaan. Overdag was er Ipica (het festival met paarden) in Masaya, daar wouden we nog heen maar dat was natuurlijk helemaal verregend. ’s Avonds was er nog een feestje in parque central tot een uur of 10.

de wolken

twee minuten later:

Afgelopen weekend zijn Bartje, Leon, Coen en ik naar Torro Loco (de gekke stier) geweest dit is een soort van discotheek aan het meer van Masaya. De muziek klonk goed en er waren veel mensen dus zijn we naar binnen gegaan. Eenmaal binnen bleek dat er een missverkiezing aan de gang was, deze was alleen niet voor vrouwen maar voor mannen die eruit zagen als vrouwen. Het was een geweldige avond met een paar flesjes rum, Leon die versierd werd door een man/vouw en Bartje die aan het dansen was met een vrouw die volgens hem zeker net zo oud was als zijn moeder. Zoals vaak moet je na een paar rum met cola of bier even naar het toilet, zo ik dus ook. Bij het mannen toilet was het erg druk en er stonden een hoop zogenaamde “vrouwen”. Toen ik eenmaal het toilet inliep keken er letterlijk een paar van deze “vrouwen” over mijn schouder mee. Hoe nodig ook moest, heb ik toch maar besloten en het op te houden en later eens te gaan.

Zoals vaak gaan we met de taxi naar huis kortom; omdat het niet veilig en te ver is om te lopen. Nog geen stap buiten de discotheek hadden we er al 5 chauffeurs die stonden te schreeuwen om een ritje, het leken wel een stel kwakende eenden. We hebben deze keer gekozen voor nummer 6 die rustig op een hoekje stond te wachten.

Zaterdagmorgen hebben we om 08.00 de bus naar Granada gepakt om de canopy tour te doen aan de voet van de vulcan Mombacho. Canophy houd in; in een tuigje aan een kabel door het bos zweven. Dit kan op verschillende manieren zoals: rechtop, op de kop, de superman en ook achteruit behoort tot de mogelijkheden.

 

Na een morgen door de bomen zweven ben ik met Leon Granada in gegaan om een zwembroek en een bal te kopen. Na een goede lunch in een erg gezellig restaurantje zijn we naar het zwembad in Granada geweest. Daar hebben we besloten die avond in Granada te gaan eten en el Club onveilig te maken. Aan het eind van de middag zijn Leon en ik naar Masaya gegaan om even te douchen en de andere jongens mee te nemen naar Granada.

In Granada zijn we naar het restaurant gegaan waar we eerder een heerlijke pescadohebben gegeten. Helaas viel deze keer de vis erg tegen blijkbaar hadden ze niet de capaciteit om voor 12 man goed te koken. Na het eten zijn we nog even naar nuestro mundo gegaan en hebben ze gepoold en wat gedronken. Ik lag bijna te slapen in een schommel stoel en dacht eraan om naar huis te gaan met Bartje en Sander. Toen ik daarover nadacht werd ik weer wakker en heb besloot mee te gaan naar el club. Achteraf een zeer goede beslissing want het was een van de betere stapavonden, de flessen rum waren 2 halen een betalen en de sfeer en de muziek meer dan prima. Buiten het dansen ouwehoeren en drinken van de rum om heb ik nog een paar foto’s gemaakt. Om deze foto’s hebben we die avond en de volgende dag nog erg veel plezier gehad.

een kleine selectie slechte foto's

Aan het einde van de avond moesten we een taxi terug naar Masaya hebben met 6 personen. Normaal zou je hiervoor 2 taxi’s nemen maar met een beetje rum pas je ook wel met zijn 6en in een taxi. Onderweg zette iemand het nummer vamos a la playa in en dat hebben we samen met nog andere leuzen een paar keer geroepen. Bijna in Masaya sloeg de taxi ineens links af, ok prima vast een kortere weg. Na een paar kilometer vroegen we waar hij heen ging zijn antwoord luidde ?vamos al la playa? Toen was de lol compleet en hebben we hem verteld dat we gewoon naar Masaya moeten.

De volgende morgen rond 11 is iedereen met een goede kater opgestaan. De warmte en de felle zon zijn zeker niet bevorderlijk voor je lichamelijke conditie op zo’n zondag morgen. We zijn naar parque central gegaan om op te knappen met een heerlijke batidos (smooty). Na de batidos hebben we een bus gepakt naar de jockey club. Daar was een zee buffet met kreeft, krab, zalm, garnalen en nog veel meer lekkers ui de zee. We zaten aan een tafel tussen alle rijke mensen uit Nicaragua die net als wij genoten van de paarden, het eten, de zon en het zwembad. Na deze heerlijke middag zijn we op tijd naar bed gegaan om maandagmorgen na een erg goed weekend weer fit op het werk te staan.

Vandaag ben ik mee geweest naar mensen die niet betalen. Deze mensen worden gezocht en als ze gevonden zijn word ze verteld dat ze binnen 24 uur bij CEPRODEL moeten zijn met het geld. Als ze dat niet doen worden ze opgepakt  en moeten ze alsnog betalen. Ik ben vanmiddag bij mijn begeleidster thuis wezen lunchen. Daar hebben we chigoron gegeten, dat is een beetje kool met een gekookte wortel van een boom lijkt en smaakt naar aardappel en daarbij een stuk gefrituurde varkenszwoerd (huid). De wortel en de kool waren erg lekker maar de zwoerd heb ik na hem te proeven aan mijn collega’s gegeven.

Morgen ga ik mee naar een cursus over incasso, dit is een soort van bijscholing voor de promotores en voor mij de ideale manier om meer collega’s van andere vestigingen te leren kennen en nog wat van het onderwerp incasso op te steken. Vrijdag gaan we terug naar torro loco maar dan met een camera. Zaterdag  gaan we barbequen bij ons thuis met onze buurman een daarna met zijn allen inclusief de buurman naar een feest bij de jockeyclub. Zondag zal er dus behalve zwemmen weinig gedaan worden.

independence day

Het is ondertussen alweer een tijdje geleden dat ik jullie heb verteld over mijn ervaring dus bij deze weer weer een nieuwe blog.

Woensdagmiddag 9 September toen ik naar huis ging werd mij verteld dat ik de volgende dag om 7.45 aanwezig moet zijn om naar Catherina te gaan (een dorpje in de buurt van Masaya).

De volgende morgen was ik zoals wij Hollanders zijn om 7.30 aanwezig. Er was nog niemand en ik ben onder een afdak vergezeld met verschillende muggen Spaans gaan leren. Rond een uur of 8 kwamen de eerste collega’s binnendruppelen en om 9 uur vertrokken we met de auto richting Catherina. We reden eerst naar het busstation van Masaya aangezien Don Donald (een van de collega’s) nog even wat moest halen op de markt bij het busstation. Het busstation van Masaya is een grote open plek die niet bestraad is en overvol staat met bussen. De goede bus vinden is nog lastiger dan het zoeken van een speld in een hooiberg. Daar hebben we een 20 min met de auto gestaan daarna zijn we verder gereden naar Catherina.

Onderweg werd mij verteld dat deze reunión vrij vertaald vergadering over wonen gaat en word georganiseerd door Masinfa. Voor deze vergadering zijn NGO’s uit het hele land uitgenodigd. We kwamen aan bij een luxe hotel met op de 2e verdieping een grote vergaderzaal, hier hebben we de beamer geïnstalleerd wat gaan drinken. Beneden zaten de eerste genodigden al wat te drinken, ze drinken hier trouwens geen koffie of thee maar ice-tea en een soort van sinasappel limonade. En dat terwijl de koffie hier juist heel erg lekker is en tevens eens van de grootste export producten.

Het uizicht vanuit het hotel over Catherina

De vergadering wordt volledig betaal door een Nederlandse organisatie die ontwikkeling van Nicaragua ondersteund. Voordat de mensen de vergaderzaal in mochten moeten ze eerst een formulier tekenen en hun paspoortnummer invullen. Dit heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat ze de kosten moeten verantwoorden. Ik heb veel verschillende mensen gezien; hele nette mensen, aardige mensen, arrogante mensen maar ook rijke en arme mensen. Al deze mensen werken voor NGO’s en hun Saris word dus betaald uit donaties van Nederland Duitsland en Amerika. Sommige van deze mensen dragen dure merkkleding en rijden in voor hier erg dikke auto’s ook hebben ze nieuwe laptops enz. Ik vraag mezelf steeds meer af of wel al het geld goed terecht komt. Namelijk bij de mensen die het nodig hebben.

De vergaderzaal

Tijden de vergadering liepen de mensen in en uit om te bellen, naar het toilet te gaan en koffie te pakken. De ene zat met zijn/haar hand onder het hoofd en de andere lag bijna te slapen. Het was erg vreemd om dit te zien omdat dit in Nederland nooit geaccepteerd zou worden. Om half een zijn we gaan lunchen we kregen een goed bord met een aardappel, rijst, een stuk vlees, een broodje en een kleine salade. De hele middag werden goede en slechte interessante en erg saaie en presentaties gegeven door de verschillende bedrijven.

Na de presentaties, rond 7 uur zijn we gaan kijken naar een groot project van Masinfa genaamd Transatlantico. Daar worden huizen gebouwd voor mensen zonder en met weinig geld. De huizen voor de mensen zonder geld zijn 15m2 groot, ja dat is ongeveer een slaapkamer in Nederland. Deze mensen kunnen de huizen van Masinfa kopen voor 2 tot 5 dollar. Deze mensen wonen hier met 6 en soms wel meer dan 12 mensen in. De andere huizen zijn iets groter zo’n 30 m2 deze huizen kosten rond de 50 dollar. De prijs van deze huizen is hoger omdat deze mensen wel enigszins een inkomen hebben. De kosten om zo’n huis te bouwen bedragen ongeveer 2000 euro.

De rondleiding door het project met rechts mijn stage begeleidster

De "grote" huizen

Na het bezoeken van het project zijn we terug gegaan naar het hotel voor het diner. Een bordje rijst met stoofvlees en gebakken banaan. Na deze goed verzorgde en zeker voor mij zeer interessante en leervolle dag zijn we rond half 10 naar huis gegaan. Onderweg vroegen mijn collega’s zich af waarom ik nou eigenlijk naar Nicaragua ben gegaan en niet naar een ander land. Dit was een lastige vraag aangezien ik hier zelf nog nooit echt over na had gedacht. Ik heb ze verteld dat ik graag naar het buitenland wou om meer van de wereld te zien. Dat ik niet gekozen heb voor Australië of een ander westers land omdat ik een andere cultuur wilde zien. Daarbij is het in Nicaragua mooi weer zijn er aardige mensen is de cultuur heel anders en heb ik de mogelijkheid een nieuwe taal te leren. Dit vatten mijn collega’s op als een goot compliment en ze vonden zichzelf even beter als Amerika en Australië. Eenmaal thuis aangekomen was ik gebroken en ben ik meteen gaan slapen.

Met de zoon van een collega die engels aan het leren is

tollen in parque central (Catherina)

De volgende morgen was ik alleen met Perla ook een stagiaire op kantoor. Ze spreekt een aardig woordje Engels en heeft mij geholpen met een paar taaie Spaanse teksten en het verbeteren van mijn Spaanse stuk. Ik moest een lijst hebben waarop alleen PYMES (MKB bedrijven) van Masaya staan. Hier hebben ze helaas geen KvK waar je dat even kan opvragen. Volgens Perla kon ik het beste naar het alcadia (gemeentehuis) gaan. ‘s Middags ben ik naar het gemeentehuis gegaan om een lijst te gaan halen waarop alleen MYPES van Masaya staan. Eenmaal bij het alcadia aangekomen kwam ik een man tegen die ik ook op de reunion was van gisteren, hij heeft mij geholpen met het vinden van de juiste persoon.

Eenmaal aangekomen bij het juiste kantoortje stond er een vlag op tafel met de tekst : altijd Nijmegen en ik dacht ik zit goed. Ik heb de vrouw vertel dat ik vlakbij Nijmegen woon en na het invullen van een formulier kreeg ik de informatie mee op een usb-stick. Deze usb-stick moest eerst wel gecontroleerd worden op virussen door de computer nerds. Deze aardige mevrouw deed er alles aan om me te helpen en ze was blij dat ze me kon helpen. Ze vond het leuk dat ik naar Nicaragua was gekomen en ook nog iets deed om de mensen enigszins te helpen.

Terug op kantoor bij Masinfa open ik het bestand een grote lijst met 330 bedrijven incl telefoonnummers adressen en namen van eigenaren. Opeens ontdekte mijn pc een virus blijkbaar kunnen ze beter eerst hun eigen pc’s bekijken voordat de mijn usb-stick scannen. Zo heb ik toch nog wat aan die dure virusscanner! Na het verwijderen van het virus heb ik samen met Perla een algemene vragenlijst opgesteld voor de bedrijven.

Om half 5 zijn we naar huis gegaan het waaide erg hard en er kwam duidelijk een bui onze kant op. Perla woont 2 blokken van ons af en we zijn vanaf de bus samen naar huis gelopen. Toen we nogeven stonden te praten kwam Joost langs die al onderweg weg was naar Leon. Ik heb samen met sander besloten mee te gaan en we hebben snel onze tas gepakt. Door de stromende regen zijn we naar de bus gelopen eenmaal in de bus stond deze in een grote dikke file.

Eenmaal aangekomen in Managua de grote onveilige stad was het al donker en regende het nog steeds. We hebben daar een stadsbus gepakt naar een ander busstation om daar een bus naar Leon te pakken. We zaten in een een bus met een jonge chauffeur en 2 helpers van een jaar of 16. Ze hadden een lekker muziekje opstaan en hielden van doorrijden. Het inhalen in de bochten en ook het inhalen van auto’s met een grote Amerikaanse schoolbus is erg normaal. De bus was aardig vol en alle mensen waren ondanks het vieze natte weer allemaal vrolijk. Na een kort gesprek kwamen we tot de conclusie dat de mensen hier altijd vrolijk doen hoe slecht ze het ook hebben. Na een lange rit van 2 uur werden we gedropt in Leon we hadden geen idee waar we heen moesten, We liepen naar een beveiliger en vroegen of hij ons op de kaart kon aanwijzen waar we zaten.

De man keek alsof hij nog nooit een kaart had gezien en kon ons dus op de manier ook niet helpen. Maar wij zijn niet voor een gat te vangen en vroegen hem welke richting het parque central. Na een stukje lopen bleken de wegen genummerd te zijn en aan de hand daarvan hebben we het hostel gevonden. Bij het hostel aangekomen moesten we een paspoort of een kopie ervan hebben om te kunnen inchecken. Heel erg logisch maar daar hadden wij nog nooit aangedacht. Na goed zoeken in de mailbox hebben we de kopieën gevonden. We zijn in dit mooie en gezellige hostel in de drom gaan slapen voor 6 dollar per nacht.

De muur schildering in onze kamer

We waren erg moe van de lange reis en zijn meteen gaan slapen. De volgende morgen zijn we vroeg opgestaan en hebben een taxi genomen naar het busstation. We hebben de bus genomen naar las penas, deze bus reed over een gedeeltelijk opnieuw aangelegde weg naar het strand. Daar aangekomen was het erg rustig en er was maar 1 surfer. We zijn naar een hostel gegaan dat surfboards verhuurd tegen inlevering van je paspoort. Dat hadden wij niet bij ons, uiteindelijk waren onze telefoons en al ons geld ook voldoende. We zijn zo snel mogelijk het water in gegaan maar dat viel erg tegen, de golven waren kort en sloegen pas op het strand om. De reden hiervoor is dat de wind vanaf zee komt en dus de top van de golf er als het ware afblaast. Na een half uur hadden we de slechte golven en de stenen in het water wel gezien en zijn we wat gaan drinken en hebben nog even tussen de golven gezwommen. Rond een uur of 4 hebben we besloten maar mojito’s te gaan drinken in het hostel en hebben de bus terug gepakt. In de bus zagen we een 2 meisje samen in de dus bus zitten, een meisje van een jaar of 9 dat op haar zusje van 4 paste alsof ze haar moeder was.

Aangekomen bij ons hostel dat overigens Big Foot heet hebben we een mojito besteld en zijn we in het zwembadje gaan liggen. Om het zwembadje heen liepen een paar schildpadden en de sfeer was goed. Een paar moijitos verder kwam er een Israëliër bij ons zitten en vertelde dat hij zijn knie had verdraaid met het sandboarden. Hij was 21 en had in het leger gediend hij was hier met een aantal collega’s om even bij te komen na hun uitzending. In Israel is het voor zowel mannen als vrouwen verplicht om minimaal 1 jaar in dienst te gaan. Hij vond het mooi dat wij voor een land als Nicaragua hadden gekozen om onze stage te lopen al was Israel toch beter geweest. Zijn broer was vertelde dat hij al 3 jaar sniper was in het leger en net zoals al deze jongens die trouwens joods zijn een onwijze hekel hebben aan moslims. Deze broer was zo te merken al aardig gehersenspoeld in het leger en omgevormd tot een koelbloedige sniper die al vaak de trekker heeft over gehaald. Om 10 uur sloot de bar en zijn we met ongeveer het hele hostel naar een discotheek geweest. Het was erg gezellig en zeker leerzaam om met mensen uit zo’n andere cultuur op te trekken. Ze vonden Amerika, Engeland Nederland en Israel geschikte landen de rest van de wereld vinden ze maar laf, dit zal wel met de oorlogen en de steun te maken hebben. Onze vrienden van de avond vertrokken de volgende morgen om 6.00 met de bus naar Guatemala en zeiden dat we maar eens langs moesten komen in Israel.

De volgende middag zijn we met een ontzettende goma (kater) opgestaan en hebben de dag poolend, in het zwembadje en film kijkend doorgebracht. We hebben overheerlijk zitten eten in het hostel. Aan het begin van de avond kwamen er een paar luidruchtige Amerikanen die vonden dat als iets grappig was ze maar heel hard moesten gaan lachen. Het vooroordeel klopt; ze vinden zichzelf altijd erg grappig.

Een foto van een amerikaanse toerist die een foto maakt

4 van de 8 kerken in Leon

De volgende middag toen wij aan het ontbijt zaten kwamen Tijmen en Bartje. De rest van het weekend hebben we de stad bekeken helaas waren alle musea allemaal dicht, en moeten we dus nog eens terug. We hebben veel mooie kerken en een optocht van voornamelijk scholieren gezien. Leon is een stad die qua sfeer goed te vergelijken is met Granada. De feesten vielen tegen, parque central was een markt en stonden wat standjes waar je eten kon kopen. Het bleek achteraf voornamelijk een familie dag te zijn iedereen is vrij en gaat met zijn gezin leuke dingen doen. Dinsdag morgen zijn we weer terug gegaan naar Masaya. We hebben vanaf het busstation in Leon een minibus gepakt naar Managua. In Managua zijn we naar een groot westers winkelcentrum geweest, daar hebben we een salade gegeten en even wat rond gekeken.

Een vulkaan onderweg

Een breezer foto

Woensdag kwam ik op stage en was ik alleen met Perla en iemand van de administratie. Ik vroeg Perla waar mij stage begeleidster was die mij informatie en het bespreken van mijn opdracht beloofd had. Deze was een paar dagen met een aantal collega’s voor werk/vakantie naar regio Atlantico aan de oostkant van Nicaragua. Dit was voor mij de druppel en ik heb contact opgenomen met on-stage over de manier van begeleiding. Er was mij al minimaal 10 keer beloof een planning te maken maar dit werd steeds uit gesteld. Mijn begeleidster is vaak weg en heeft ze geen tijd mij enigszins te begeleiden. Tjiske is hiermee aan de slag gegaan en zou hier later op terug komen.

Zaterdag hadden we van 11 tot 5 een BBQ bij Onno en Tjitske ( De eigenaren van on-stage) thuis, ze wonen aan het prachtige laguna de Apoyo. Na een uurtje heerlijk zwemmen in het meer hebben we gegeten en vooraal erg vele gepraat met alle andere studenten die daar ook aanwezig waren. Rond een uur of 7 zijn we terug gegaan naar Masaya om die avond in Granada te gaan stappen. Zondag zijn we weer terug gegaan naar het meer om bij te komen van onze zaterdag avond.

Toen we met de taxi van laguna de Apoyo weer naar huisreden zagen we langs de weg erg veel mensen en vroege onze chauffeur wat er gaande was. Hij verteld dat er die avond rond 7 uur een rodeo was en dat het zeker de moeite waard was. We zijn naar huis gegaan hebben gedoucht gegeten en ik ben samen met de jongen die nu bij Joost wonen naar de rodeo gegaan.

Er waren erg vele mensen en na het betalen van 30 cordoba (1euro) mochten we het stadion binnen. Het stadion is touwens gebouwd met houten palen die bedekt zijn met aluminium golfplaten, bij een windkracht 7 zou het stadion zomaar ergens ander kunnen staan. Het stadion zat vol met mannen, vrouwen, gezinnen en knuffelende stelletjes. Toen wij binnen kwamen liepen alle stieren in de arena de ene was nog groter als de andere en keek nog bozer. Na uur was het dan zo ver de band speelde en de eerste stier met een man op zijn rug zou de arena binnen komen lopen. Maar in plaats daarvan begonnen beneden in en om de arena alle jongen met elkaar te vechten in plaats van met de stieren, dit werd na een paar minuten en veel rake klappen gesust.

De eerste stier die de Arena binnen kwam wierp zijn bereider binnen een kleine 10 seconden naar de grond. De man bleef op de grond liggen en bleek knock-out te zijn, zijn mede stierenvechters hielpen hem achter de omheining en gingen door met de stier uitdagen. De rest van de berijders bleef of erop zitten of viel eraf en kon op tijd wegkomen. Het was geweldig om dit te zien en mee te maken, de mensen genoten met volle teugen en hadden evenals wij een prima avond.

(De foto's van het stierenvechten komen de volgende keer)

Dit was nog eens een keer wat anders als een avondje film of theater. Nu wordt er gekeken naar de mogelijkheid om stage te lopen op het gebied van micro financiering. Als het mee zit kan ik daar binnenkort beginnen.