3 weken geleden ben ik nadat mijn ouders de highlites toer van Nicaragua hebben gedaan een week met ze weg geweest. Ze hadden al veel mooie plekken van Nicaragua gezien maar nog weinig van the Nicaraguan way of live. Maandag morgen hebben mijn ouders een bus van Granada naar Masaya genomen. Ze vielen met hun neus in de boter door een oude schoolbus te nemen die midden op het busstation (lees; een grote open zandplek) aankwam. Deze bus doet er 2 keer zo lang over als de nieuwere mediana bussen.
Ze zijn met de taxi van het busstation naar ons huis/compound gereden. Sander en ik waren net bezig met onze was weg te brengen naar het vrouwtje dat voor 3 euro een grote tas kleren wast. We hebben een bus gepakt naar Managua om vervolgens met een taxi naar het busstation te rijden vanwaar de bussen naar Matagalpa vertrekken. We hebben een grote oude snelbus genomen naar Matagalpa.
Na een mooie rit met veel uitzichten zijn we rond 1 uur aangekomen in Matagalpa. Daar zijn we overgestapt op de bus die ons naar Selva Negra (het zwarte woud) zou brengen. Deze bus zal vol met gezinnetjes en een aantal , dat alleen reist. Dit waren mensen uit alle lagen van de bevolking, en iets typisch Nicaraguaan’s. Aangekomen bij Selva Negra moesten we 1,5 kilometer lopen, en dat is niet verkeerd na de lange busritten.
Selva Nera is in de 19e eeuw opgezet door een Duitse familie die hier een koffie plantage is begonnen. De Duitse invloeden zijn hier duidelijk merkbaar en ook is te zien dat men al zeker meer als 10 jaar met de zelfde formule werkt. We hebben hier 2 nachten geslapen de koffie plantage bezocht gewandeld en een aantal potjes gekaard, en uiteraard veel bij gekletst. De kamer was niet geweldig en ook het eten was niet om over naar huis te schrijven. Dat doe ik dus bij deze maar niet.
Woensdag zijn we weer terug naar huis gegaan. Woensdagavond hebben zijn we met alle Nederlanderse studenten uit Masaya en mijn ouder uit eten geweest in Granada. Hier hebben mijn ouders kennis gemaakt met een erg beschaafde en nette groep jongens die stage lopen in Nicaragua. Na het eten zijn Sander Joost en ik met mijn ouders mee gelopen naar het hotel om hun koffers mee te nemen zodat deze alvast in Masaya staan.
Na nog een afzakkertje genomen te hebben zijn we opzoek gegaan naar een taxi. Een taxi vinden voor een normale/eerlijk prijs als 3 blanken met koffers blijkt erg lastig te zijn! Na 5 taxi’s wou een man die 64 was en al ongeveer zijn leven lang taxichauffeur was geweest ons meenemen. Donderdag morgen om 9 uur stond onze vaste taxichauffeur voor de deur. We hebben mijn ouders op gehaald in Granada en zijn vertrokken naar het altijd prachtige San Juan del Sur.
Bij het hotel van mijn ouders kwam ik de Spaans docent van Tijmen weer tegen, leuk om die mensen weer te spreken na 5 maanden in Nicaragua. Mijn ouders moesten nog even de koffie opdrinken. In de lodge van het hotel raakte in gesprek met een Belgische man. Deze beste man organiseert fietstochten over de hele wereld en doneer 50% van zijn winst aan goede doelen in het land waar gefietst word. Ik heb hem verteld wat ik in Nicaragua aan het doen ben en we hebben onze gegeven uitgewisseld.
De rit naar San Juan verliep voorspoedig totdat de motor van de taxi bij de wegwerkzaamheden afsloeg. Hij startte niet meer en enkele minuten kwam de eerste Nica’s al aanlopen om te helpen met duwen en te kijken naar de motor. Na een minuut of 15 heeft hij een vriend opgebeld die ons verder zou brengen naar onze eindbestemming. Zo maakten mijn ouders gelijk kennis met hoe aardig en behulpzaam de Nica’s kunnen zijn. Na 45 min deed de auto het weer, wat bleek een los draadje bij de dynamo was de boosdoener.
Na afgezet te zijn bij het hotel zijn we de hoge heuvel opgelopen. Daar hebben Marc en Mariel ons rondgeleid door hotel en hebben we onze spullen op de kamer gezet. Vervolgens wat gedronken en wat gerelaxed. We hebben deze dagen gewandeld langs de mooie rustige baaien, een beetje gezwommen en ik heb nog wat gesurft.
Een van de avonden zijn we met een aantal Engelsen, Marc n Mariel en ik naar het de zee gegaan om te surfen. Aan het einde van de dag wordt het vloed en worden de golven dus iets groter. Daar lagen we met ze allen op onze surfplank te kijken naar de aankomende golven en de weer erg mooie zonsondergang. Om de beurt pakten we een golf, de hele avond hebben we gesurft totdat het echt niet meer kon. Na het eten heb ik een paar potjes speed scrabbel gespeeld met Canadezen en ben ik heerlijk gaan slapen.
Met mijn ouders heb ik een stuk over het strand gelopen daarbij kwamen we in mooie baaien die helemaal leeg waren. Mijn ouders stonden ervan te kijken hoe lekker rustig en stil hier was. Vanaf de rots hebben we zitten kijken naar de Pelikanen die aan vissen waren.
Het eten bij de Buena vista was weer helemaal top en ik heb weer heerlijk van de rust genoten ondanks dat het vol was. Mijn ouders hadden af en toe wat meer moeite om de rust te pakken dan dat ik had. Zondagmorgen werden we weer opgehaald door onze taxi chauffeur om richting Masaya en voor mijn ouders richting Managua te gaan.
In Masaya heb ik samen met mijn ouders nog wat souvenirs gekocht voor mijn broertjes en zijn we nog uit eten geweest in Masaya. Toen we bij mij thuis de koffers gingen uit pakken hadden mijn ouders uit Nederland nog allemaal zoetigheden meegenomen die bij 5 december hoorden. Om 7 uur kwam onze chauffeur mijn ouders ophalen om ze naar Camino Royal te brengen. Ik heb afscheid van ze genomen, naja afscheid ik zie over iets meer dan een maand weer op Schiphol.
Vorige week maandag zijn sander en ik met Tania naar een feest gegaan. Dit feest bleek later een goede Nicaraguaanse traditie te zijn die veel van Halloween weg heeft. Iedereen nam een grote tas mee en daar gingen we langs verschillende huizen om daar voor Maria te zingen in ruil voor verschillende items. Sander en ik hadden eerst echt iets van wat is dit maar na een tijdje ga je zelf mee doen met het zingen van de liedjes.
We gingen samen met 2 families langs de huizen met een verlicht Maria beeld, daar hebben we 2 minuten gezongen en kregen ons eerste item, een appel. We hebben deze avond zo’n 10 tot 15 huizen aangedaan met ons prachtige gezang. Het was vaak dringen voor de hekken van de huizen en een rij van meer dan 50 man was geen uitzondering. Sander en ik werden vaak extra beloont en kregen meer dan de andere mensen. Dit is erg vreemd want als iemand het niet nodig heft zijn wij dat wel. Ook de mensen waar wij mee waren hadden hier geen verklaring voor, ze gooiden het maar op dat het vaak vrouwen/meisje waren die de spullen uitdeelde.
Voor de arme mensen is dit natuurlijk een uitgelezen mogelijkheid om wat spullen bij elkaar te scharrel. Wat zullen ze we niet gedacht hebben; wat moet die blanke met die camera, telefoon en horloge met die spullen?
Deze avond hebben we afgesloten met een gezellig avondje stappen in Moods. Het stappen in Nicaragua is trouwens heel anders en eigenlijk heel anders als in Nederland. Er wordt minder gedronken en meer gedanst en plezier gemaakt.
Toen ik vanmorgen op mijn stage kwam had ik een mail van de Belgische man waar ik eerder over vertelde. Hij wil meer informatie over CEPRODEL en wil dat ik hem in contact breng met de juiste persoon voor zijn eventuele donaties. Dit is natuurlijk hartstikke welkom, dus ik ga opzoek naar de juiste persoon en de man met hem/haar in contact brengen.
Aan het eind van deze week heb ik net als de meeste Nederlanders vakantie. De nica’s werken trouwens gewoon door en hebben met kerst maar een halve tot anderhalve dag vrij. Wat ik deze dagen ga doen is nog niet helemaal duidelijk, in ieder geval ergens een goed kerstdiner, Sander en Bart uitzwaaien want die vertrekken de 29e al. En natuurlijk knallend het nieuwe jaar in. In het nieuwe jaar werk ik nog 2 weken en dan is het helaas ook voor Tijmen en mij tijd om Nicaragua te gaan verlaten.
Hasta la proximo año!
