Woensdagmiddag 9 September toen ik naar huis ging werd mij verteld dat ik de volgende dag om 7.45 aanwezig moet zijn om naar Catherina te gaan (een dorpje in de buurt van Masaya).
De volgende morgen was ik zoals wij Hollanders zijn om 7.30 aanwezig. Er was nog niemand en ik ben onder een afdak vergezeld met verschillende muggen Spaans gaan leren. Rond een uur of 8 kwamen de eerste collega’s binnendruppelen en om 9 uur vertrokken we met de auto richting Catherina. We reden eerst naar het busstation van Masaya aangezien Don Donald (een van de collega’s) nog even wat moest halen op de markt bij het busstation. Het busstation van Masaya is een grote open plek die niet bestraad is en overvol staat met bussen. De goede bus vinden is nog lastiger dan het zoeken van een speld in een hooiberg. Daar hebben we een 20 min met de auto gestaan daarna zijn we verder gereden naar Catherina.
Onderweg werd mij verteld dat deze reunión vrij vertaald vergadering over wonen gaat en word georganiseerd door Masinfa. Voor deze vergadering zijn NGO’s uit het hele land uitgenodigd. We kwamen aan bij een luxe hotel met op de 2e verdieping een grote vergaderzaal, hier hebben we de beamer geïnstalleerd wat gaan drinken. Beneden zaten de eerste genodigden al wat te drinken, ze drinken hier trouwens geen koffie of thee maar ice-tea en een soort van sinasappel limonade. En dat terwijl de koffie hier juist heel erg lekker is en tevens eens van de grootste export producten.
Het uizicht vanuit het hotel over Catherina
De vergaderzaal
Tijden de vergadering liepen de mensen in en uit om te bellen, naar het toilet te gaan en koffie te pakken. De ene zat met zijn/haar hand onder het hoofd en de andere lag bijna te slapen. Het was erg vreemd om dit te zien omdat dit in Nederland nooit geaccepteerd zou worden. Om half een zijn we gaan lunchen we kregen een goed bord met een aardappel, rijst, een stuk vlees, een broodje en een kleine salade. De hele middag werden goede en slechte interessante en erg saaie en presentaties gegeven door de verschillende bedrijven.
Na de presentaties, rond 7 uur zijn we gaan kijken naar een groot project van Masinfa genaamd Transatlantico. Daar worden huizen gebouwd voor mensen zonder en met weinig geld. De huizen voor de mensen zonder geld zijn 15m2 groot, ja dat is ongeveer een slaapkamer in Nederland. Deze mensen kunnen de huizen van Masinfa kopen voor 2 tot 5 dollar. Deze mensen wonen hier met 6 en soms wel meer dan 12 mensen in. De andere huizen zijn iets groter zo’n 30 m2 deze huizen kosten rond de 50 dollar. De prijs van deze huizen is hoger omdat deze mensen wel enigszins een inkomen hebben. De kosten om zo’n huis te bouwen bedragen ongeveer 2000 euro.
De rondleiding door het project met rechts mijn stage begeleidster
De "grote" huizen
Na het bezoeken van het project zijn we terug gegaan naar het hotel voor het diner. Een bordje rijst met stoofvlees en gebakken banaan. Na deze goed verzorgde en zeker voor mij zeer interessante en leervolle dag zijn we rond half 10 naar huis gegaan. Onderweg vroegen mijn collega’s zich af waarom ik nou eigenlijk naar Nicaragua ben gegaan en niet naar een ander land. Dit was een lastige vraag aangezien ik hier zelf nog nooit echt over na had gedacht. Ik heb ze verteld dat ik graag naar het buitenland wou om meer van de wereld te zien. Dat ik niet gekozen heb voor Australië of een ander westers land omdat ik een andere cultuur wilde zien. Daarbij is het in Nicaragua mooi weer zijn er aardige mensen is de cultuur heel anders en heb ik de mogelijkheid een nieuwe taal te leren. Dit vatten mijn collega’s op als een goot compliment en ze vonden zichzelf even beter als Amerika en Australië. Eenmaal thuis aangekomen was ik gebroken en ben ik meteen gaan slapen.
Met de zoon van een collega die engels aan het leren is
tollen in parque central (Catherina)
De volgende morgen was ik alleen met Perla ook een stagiaire op kantoor. Ze spreekt een aardig woordje Engels en heeft mij geholpen met een paar taaie Spaanse teksten en het verbeteren van mijn Spaanse stuk. Ik moest een lijst hebben waarop alleen PYMES (MKB bedrijven) van Masaya staan. Hier hebben ze helaas geen KvK waar je dat even kan opvragen. Volgens Perla kon ik het beste naar het alcadia (gemeentehuis) gaan. ‘s Middags ben ik naar het gemeentehuis gegaan om een lijst te gaan halen waarop alleen MYPES van Masaya staan. Eenmaal bij het alcadia aangekomen kwam ik een man tegen die ik ook op de reunion was van gisteren, hij heeft mij geholpen met het vinden van de juiste persoon.
Eenmaal aangekomen bij het juiste kantoortje stond er een vlag op tafel met de tekst : altijd Nijmegen en ik dacht ik zit goed. Ik heb de vrouw vertel dat ik vlakbij Nijmegen woon en na het invullen van een formulier kreeg ik de informatie mee op een usb-stick. Deze usb-stick moest eerst wel gecontroleerd worden op virussen door de computer nerds. Deze aardige mevrouw deed er alles aan om me te helpen en ze was blij dat ze me kon helpen. Ze vond het leuk dat ik naar Nicaragua was gekomen en ook nog iets deed om de mensen enigszins te helpen.
Terug op kantoor bij Masinfa open ik het bestand een grote lijst met 330 bedrijven incl telefoonnummers adressen en namen van eigenaren. Opeens ontdekte mijn pc een virus blijkbaar kunnen ze beter eerst hun eigen pc’s bekijken voordat de mijn usb-stick scannen. Zo heb ik toch nog wat aan die dure virusscanner! Na het verwijderen van het virus heb ik samen met Perla een algemene vragenlijst opgesteld voor de bedrijven.
Om half 5 zijn we naar huis gegaan het waaide erg hard en er kwam duidelijk een bui onze kant op. Perla woont 2 blokken van ons af en we zijn vanaf de bus samen naar huis gelopen. Toen we nogeven stonden te praten kwam Joost langs die al onderweg weg was naar Leon. Ik heb samen met sander besloten mee te gaan en we hebben snel onze tas gepakt. Door de stromende regen zijn we naar de bus gelopen eenmaal in de bus stond deze in een grote dikke file.
Eenmaal aangekomen in Managua de grote onveilige stad was het al donker en regende het nog steeds. We hebben daar een stadsbus gepakt naar een ander busstation om daar een bus naar Leon te pakken. We zaten in een een bus met een jonge chauffeur en 2 helpers van een jaar of 16. Ze hadden een lekker muziekje opstaan en hielden van doorrijden. Het inhalen in de bochten en ook het inhalen van auto’s met een grote Amerikaanse schoolbus is erg normaal. De bus was aardig vol en alle mensen waren ondanks het vieze natte weer allemaal vrolijk. Na een kort gesprek kwamen we tot de conclusie dat de mensen hier altijd vrolijk doen hoe slecht ze het ook hebben. Na een lange rit van 2 uur werden we gedropt in Leon we hadden geen idee waar we heen moesten, We liepen naar een beveiliger en vroegen of hij ons op de kaart kon aanwijzen waar we zaten.
De man keek alsof hij nog nooit een kaart had gezien en kon ons dus op de manier ook niet helpen. Maar wij zijn niet voor een gat te vangen en vroegen hem welke richting het parque central. Na een stukje lopen bleken de wegen genummerd te zijn en aan de hand daarvan hebben we het hostel gevonden. Bij het hostel aangekomen moesten we een paspoort of een kopie ervan hebben om te kunnen inchecken. Heel erg logisch maar daar hadden wij nog nooit aangedacht. Na goed zoeken in de mailbox hebben we de kopieën gevonden. We zijn in dit mooie en gezellige hostel in de drom gaan slapen voor 6 dollar per nacht.
De muur schildering in onze kamer
We waren erg moe van de lange reis en zijn meteen gaan slapen. De volgende morgen zijn we vroeg opgestaan en hebben een taxi genomen naar het busstation. We hebben de bus genomen naar las penas, deze bus reed over een gedeeltelijk opnieuw aangelegde weg naar het strand. Daar aangekomen was het erg rustig en er was maar 1 surfer. We zijn naar een hostel gegaan dat surfboards verhuurd tegen inlevering van je paspoort. Dat hadden wij niet bij ons, uiteindelijk waren onze telefoons en al ons geld ook voldoende. We zijn zo snel mogelijk het water in gegaan maar dat viel erg tegen, de golven waren kort en sloegen pas op het strand om. De reden hiervoor is dat de wind vanaf zee komt en dus de top van de golf er als het ware afblaast. Na een half uur hadden we de slechte golven en de stenen in het water wel gezien en zijn we wat gaan drinken en hebben nog even tussen de golven gezwommen. Rond een uur of 4 hebben we besloten maar mojito’s te gaan drinken in het hostel en hebben de bus terug gepakt. In de bus zagen we een 2 meisje samen in de dus bus zitten, een meisje van een jaar of 9 dat op haar zusje van 4 paste alsof ze haar moeder was.
Aangekomen bij ons hostel dat overigens Big Foot heet hebben we een mojito besteld en zijn we in het zwembadje gaan liggen. Om het zwembadje heen liepen een paar schildpadden en de sfeer was goed. Een paar moijitos verder kwam er een Israëliër bij ons zitten en vertelde dat hij zijn knie had verdraaid met het sandboarden. Hij was 21 en had in het leger gediend hij was hier met een aantal collega’s om even bij te komen na hun uitzending. In Israel is het voor zowel mannen als vrouwen verplicht om minimaal 1 jaar in dienst te gaan. Hij vond het mooi dat wij voor een land als Nicaragua hadden gekozen om onze stage te lopen al was Israel toch beter geweest. Zijn broer was vertelde dat hij al 3 jaar sniper was in het leger en net zoals al deze jongens die trouwens joods zijn een onwijze hekel hebben aan moslims. Deze broer was zo te merken al aardig gehersenspoeld in het leger en omgevormd tot een koelbloedige sniper die al vaak de trekker heeft over gehaald. Om 10 uur sloot de bar en zijn we met ongeveer het hele hostel naar een discotheek geweest. Het was erg gezellig en zeker leerzaam om met mensen uit zo’n andere cultuur op te trekken. Ze vonden Amerika, Engeland Nederland en Israel geschikte landen de rest van de wereld vinden ze maar laf, dit zal wel met de oorlogen en de steun te maken hebben. Onze vrienden van de avond vertrokken de volgende morgen om 6.00 met de bus naar Guatemala en zeiden dat we maar eens langs moesten komen in Israel.
De volgende middag zijn we met een ontzettende goma (kater) opgestaan en hebben de dag poolend, in het zwembadje en film kijkend doorgebracht. We hebben overheerlijk zitten eten in het hostel. Aan het begin van de avond kwamen er een paar luidruchtige Amerikanen die vonden dat als iets grappig was ze maar heel hard moesten gaan lachen. Het vooroordeel klopt; ze vinden zichzelf altijd erg grappig.
Een foto van een amerikaanse toerist die een foto maakt
4 van de 8 kerken in Leon
De volgende middag toen wij aan het ontbijt zaten kwamen Tijmen en Bartje. De rest van het weekend hebben we de stad bekeken helaas waren alle musea allemaal dicht, en moeten we dus nog eens terug. We hebben veel mooie kerken en een optocht van voornamelijk scholieren gezien. Leon is een stad die qua sfeer goed te vergelijken is met Granada. De feesten vielen tegen, parque central was een markt en stonden wat standjes waar je eten kon kopen. Het bleek achteraf voornamelijk een familie dag te zijn iedereen is vrij en gaat met zijn gezin leuke dingen doen. Dinsdag morgen zijn we weer terug gegaan naar Masaya. We hebben vanaf het busstation in Leon een minibus gepakt naar Managua. In Managua zijn we naar een groot westers winkelcentrum geweest, daar hebben we een salade gegeten en even wat rond gekeken.
Een vulkaan onderweg
Een breezer foto
Woensdag kwam ik op stage en was ik alleen met Perla en iemand van de administratie. Ik vroeg Perla waar mij stage begeleidster was die mij informatie en het bespreken van mijn opdracht beloofd had. Deze was een paar dagen met een aantal collega’s voor werk/vakantie naar regio Atlantico aan de oostkant van Nicaragua. Dit was voor mij de druppel en ik heb contact opgenomen met on-stage over de manier van begeleiding. Er was mij al minimaal 10 keer beloof een planning te maken maar dit werd steeds uit gesteld. Mijn begeleidster is vaak weg en heeft ze geen tijd mij enigszins te begeleiden. Tjiske is hiermee aan de slag gegaan en zou hier later op terug komen.
Zaterdag hadden we van 11 tot 5 een BBQ bij Onno en Tjitske ( De eigenaren van on-stage) thuis, ze wonen aan het prachtige laguna de Apoyo. Na een uurtje heerlijk zwemmen in het meer hebben we gegeten en vooraal erg vele gepraat met alle andere studenten die daar ook aanwezig waren. Rond een uur of 7 zijn we terug gegaan naar Masaya om die avond in Granada te gaan stappen. Zondag zijn we weer terug gegaan naar het meer om bij te komen van onze zaterdag avond.
Toen we met de taxi van laguna de Apoyo weer naar huisreden zagen we langs de weg erg veel mensen en vroege onze chauffeur wat er gaande was. Hij verteld dat er die avond rond 7 uur een rodeo was en dat het zeker de moeite waard was. We zijn naar huis gegaan hebben gedoucht gegeten en ik ben samen met de jongen die nu bij Joost wonen naar de rodeo gegaan.
Er waren erg vele mensen en na het betalen van 30 cordoba (1euro) mochten we het stadion binnen. Het stadion is touwens gebouwd met houten palen die bedekt zijn met aluminium golfplaten, bij een windkracht 7 zou het stadion zomaar ergens ander kunnen staan. Het stadion zat vol met mannen, vrouwen, gezinnen en knuffelende stelletjes. Toen wij binnen kwamen liepen alle stieren in de arena de ene was nog groter als de andere en keek nog bozer. Na uur was het dan zo ver de band speelde en de eerste stier met een man op zijn rug zou de arena binnen komen lopen. Maar in plaats daarvan begonnen beneden in en om de arena alle jongen met elkaar te vechten in plaats van met de stieren, dit werd na een paar minuten en veel rake klappen gesust.
De eerste stier die de Arena binnen kwam wierp zijn bereider binnen een kleine 10 seconden naar de grond. De man bleef op de grond liggen en bleek knock-out te zijn, zijn mede stierenvechters hielpen hem achter de omheining en gingen door met de stier uitdagen. De rest van de berijders bleef of erop zitten of viel eraf en kon op tijd wegkomen. Het was geweldig om dit te zien en mee te maken, de mensen genoten met volle teugen en hadden evenals wij een prima avond.
(De foto's van het stierenvechten komen de volgende keer)
Dit was nog eens een keer wat anders als een avondje film of theater. Nu wordt er gekeken naar de mogelijkheid om stage te lopen op het gebied van micro financiering. Als het mee zit kan ik daar binnenkort beginnen.
